Storythai

YUNHO X JAEJOONG


ทางเดินขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะ..ต้นไม้ที่ไร้ใบไม้ใดๆปกคลุม สีสันต่างๆของวันคริสมาสต์แข่งกันฉายแสงสีอยู่ตามทางท้องถนน..

เท้าเล็กเดินย่ำผ่านย่านช๊อปปิ้งที่มีคู่รักขวักไขว่เดินยิ้มแย้มไปมา...

อะไรจะดีเท่าช่วงเวลาแห่งความสุขกับคนรักสินะ..


ตาโตดำขลับทอดสายตามองไปเรื่อย ขาเรียวพาตัวเองเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะหลบเข้าร้านเค้กร้านประจำเพื่อหาไออุ่น

"อ้าวแจจุง!...มาคนเดียวหรอ? "

"แหม ลุงฮะ ถามแบบนี้อีกแล้ว แล้วจะให้ผมมากับใครล่ะ?"

"โสดนานแล้วนา ไม่คิดจะมีแฟนเหมือนกับคนอื่นเขาบ้างหรอ? มากินเค้กคนเดียวบ่อยๆแบบนี้ เหงาแย่"

"จะให้ทำไงได้ล่ะฮะ ก็เจ้าเพื่อนตัวดีออกไปฉลองกับแฟนเขานี่นา"

"เราก็หาสักคนสิ หน้าตาแบบนี้เขาเรียกว่า...อะไรนะ..สวยเลือกได้ไม่ใช่หรอ?"ลุงขายเค้กหน้าตาอารมณ์ดีแซวร่างบางที่ยืนอมยิ้ม มือใหญ่ของชายสูงอายุหยิบเค้กรสประจำที่แจจุงชอบกินใส่ถุงให้อย่างรู้หน้าที่...

"ปีหน้าไม่เอาแล้วนะ มากินคนเดียวเนี่ย"

"ทำไงได้ล่ะฮะ ผมน่ะสวยเลือกได้ แต่ไม่มีใครเลือกผมนี่น่า"ร่างบางว่าติดตลกพลางยื่นมาขาวซีดเพราะอากาศจากข้างนอกไปรับเค้กก่อนจะหยิบเงินจ่ายให้

เจ้าของร้านรับเงินมาก่อนจะล้วงหยิบดอกกุหลาบขาวให้หนึ่งดอกอย่างทุกครั้งที่แจจุงมาที่นี่...

แจจุงรับมันก่อนจะยิ้มให้และเดินออกจากร้านไป


"ใครกันแน่นะ ที่ไม่เลือกใคร...เมื่อไรจะได้เห็นรอยยิ้มของแจจุงคนเก่าสักทีกันล่ะ... "ชายสูงอายุพึมพำกับตนเอง....


สามปีมานี้ ร่างเล็กจะมาร้านนี้บ่อยที่สุดก็ในช่วงฤดูหนาว เขาจะมากินเค้กรสประจำคนเดียวทุกครั้ง...

ในแต่ละครั้งที่มา และสิ่งที่จะได้ติดกลับไปทุกครั้งคือกุหลาบขาวหนึ่งดอก...

ดอกไม้ที่เขาเคยได้ทุกปีในวาเลนไทน์..


ร่างบางทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ข้างริมธาร..

ต้นไม้ต้นเดิม...

ต้นแห่งความทรงจำ...


มือเล็กค่อยๆแกะกล่องเค้กช๊อกโกแลตของโปรด...ระหว่างกินเค้กแสนอร่อย ตาโตก็กวาดตามองไปทั่วบริเวณ

ไม่ว่าที่ไหน ในวันนี้ก็มีแต่คนรักอยู่ด้วยกันสินะ...



เค้กคำสุดท้ายถูกปากเรียวแดงกัดกินจนหมดก้อน...หลังจากนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองท้องฟ้า...หลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะลืมตา...และเดินกลับบ้าน...



เมื่อร่างบางมาถึงห้องนอน ขาเรียวเดินเลยออกไปจนถึงระเบียง มือเรียววางกุหลาบลงในแจกันที่วางอยู่ใกล้ตัวที่สุด...

"สงสัยต้องไปซื้อแจกันเพิ่มแล้วล่ะมั้ง... "ร่างบางพึมพำกับตนเองพลางนั่งมองกุหลาบที่ปักอยู่ในแจกันนับสิบ...บางอันก็บรรจุแต่ดอกที่เหี่ยวเฉาแล้ว...

แต่รางบางไม่เคยทิ้งมันเลยแม้แต่ดอกเดียวตั้งแต่ตลอดสามปีที่ได้รับมันมา...


ตาโตคู่สวยมองผ่านดอกไม้เลยไปยังท้องฟ้าที่ดวงดาวแข่งกันส่องสว่าง...

"อีกไม่กี่วันก็ต้องไปกินเค้กคนเดียวอีกแล้วสินะ... "

เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันครบรอบ...


วันที่เขาเริ่มต้นจะอยู่คนเดียว...


.......
..................


"อ้าว แจจุง วันนี้มาเร็วนะ"

"ฮะ กลัวว่าเดี๋ยวตกดึกหิมะอาจจะลง ผมเลยรีบมานะฮะ ถ้าเค้กยังไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรนะฮะ.."

"ลุงเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ "ชายกลางคนพูดอย่างอารมณ์ดีพลางยื่นถุงเค้กให้

"เอ๋ ทำไมมันใหญ่จังล่ะฮะ...ผมกินคนเดียวนะฮะลุง เอาแบบขนาดเดิมดีกว่า... "

"วันนี้มีแต่ขนาดนี้แล่ะ ถือซะว่าลุงแถมให้ละกัน... "

"แต่ว่า... "

"เอาหน่า...อะแล้วก็นี่... "นอกจากวันนี้แจจุงจะได้เค้กไซส์ใหญ่กว่าปกติแล้ว ดอกไม้ที่เคยได้ก็มากและใหญ่กว่าทุกครั้งเช่นกัน..

"อันนี้ไม่ต้องถามลุง...คนให้เขาให้มาแบบนี้"ลุงคนขายรีบเอ่ยปากก่อนที่แจจุงจะตั้งคำถามเรื่องที่ว่าดอกไม้กุหลาบทำไมวันนี้กลายเป็นช่อดอกไม้ใหญ่หลายสิบดอกได้...

"ฮะ ขอบคุณฮะ... "


หลังจากออกจากร้าน ร่างบางออกเดินมายังต้นไม้ต้นเก่า...

เฉพาะวันนี้เท่านั้น...

ที่เขาขอกับตัวเองเอาไว้...


ว่าสามารถร้องไห้อย่างที่ต้องการได้...

ในปีหนึ่ง จะอนุญาตตัวเองแค่วันนี้เท่านั้น...


ร่างเล็กทิ้งตัวลงพร้อมกับเค้กและดอกไม้ข้างตัว...

ภาพบรรยากาศเก่าๆค่อยๆผุดขึ้นมาในความทรงจำ...


ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกจากปากบาง...

แต่น้ำตากลับไหลอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีวันสิ้นสุด...


สีหน้าอันนิ่งเฉยจ้องมองไปยังแม่น้ำตรงหน้า...

ภาพสะท้อนของใครอีกคนที่มักจะนั่งเคียงข้างกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง


ผ่านไปสักพักใหญ่..มือเล็กค่อยๆหยิบถุงเค้กแกะออกก่อนจะค่อยๆกินมันอย่างทุกครั้ง อาจจะแปลกสักหน่อยเพราะวันนี้เค้กก้อนใหญ่เป็นพิเศษ

กึก!

"โอ๊ย....นี่เม็ดช๊อกโกแลตหรืออะไรเนี่ย.."ร่างเล็กว่าพลางค่อยๆคายบางอย่างที่แทบจะทำให้เขาเกือบฟันหัก...

กริ๊ก..


แสงดาวที่สะท้อนบนท้องฟ้าฉายให้เห็นสิ่งที่เขาเพิ่งคายออกมาอย่างชัดเจน..

จี้สลักชื่อคนที่เขาไม่มีวันลืม...


".YUNHO."


เสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังค่อยๆใกล้เข้ามาและดังชัดเจนในโซนประสาทของแจจุง...




"รัก"


ไม่มีคำขอโทษ...

ไม่มีคำขอวอนให้ฟังเหตุผลใดๆอย่างครั้งก่อน....


แต่กลับเป็นคำที่เคยเอื้อนเอ่ยเกือบหกปีผ่านมาแล้ว...

เป็นคำที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ของคนสองคน...




สิ่งที่แจจุงเคยหวังให้เวลาช่วยทำให้เขาได้ลืม คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังในตอนนี้

แต่สิ่งที่เขากลับลืมและละทิ้งอย่างไม่เหลือ คือทิฐิทั้งหมดที่เคยมี...


วันนี้เมื่อสามปีก่อน...

เคยเป็นวันที่ทุกข์ที่สุดในชีวิตของผม..

แต่ในวันนี้..

มันกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นวันที่ผมจะมีความสุขที่สุดในชีวิต..



คนๆนี้ใช่มั้ยครับ?

ที่พระเจ้าส่งมาให้ผม...


ให้เราสองคนได้เรียนรู้รสชาติของความรัก...

การเริ่มต้น...

การเลิกลา...

ความทุกข์...

ความสุข...

ความเข้าใจ...


และ...

การให้อภัย...


ไม่รู้ว่าตัวเองถูกโอบกอดโดยคนข้างหลังเมื่อไร...

แต่รู้แค่ว่าโอบกอดนั่นช่างอบอุ่นและแนบแน่นจนไม่สามารถต้านทานได้...มือบางกอดตอบกลับแนบแน่นไม่แพ้เช่นกัน..

วัตถุเย็นๆถูกติดเข้ากับสร้อยและถูกสวมเข้ากับคอเรียวสวย...


ร่างสูงไม่ปล่อยเวลาให้เลยไปอย่างเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว...

ใบหน้าคมเลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากเล็ก...


เนิ่นนาน...


แจจุงหลับตาพริ้ม...


ความสุขที่ห่างหายมานาน...

กำลังถูกเติมเต็ม..


สุข..

จนล้นใจ...






"ฉันก็รักยุนโฮ"








END OF SPECIAL




YUCHUN X JUNSU


ฝีเท้าใหญ่ที่ตอนแรกออกวิ่งเต็มแรงหยุดชะงักอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากต้นไม้ต้นใหญ่ริมแม่น้ำ...



ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่มิกกี้หยุดยืนมองภาพตรงหน้านั้น...

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขาเรียวยาวพาตัวของเขาออกมาจากที่ตรงนั้นได้ยังไง..


ขายาวพาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายก่อนที่จะหยุดลง...

ช่อดอกไม้ที่เพิ่งซื้อหลังจากออกมาจากบ้านของคุณนายคิมเพื่อมายังร้านเค้กตามคำบอกเล่าของซีวอน
และชางมินถูกทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ...

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งยาวริมถนน..

สายตาทอดมองไปเรื่อย มองผ่านผู้คนและแสงสีในวันที่คู่รักกำลังมีความสุข...


นายกำลังมีความสุขใช่มั้ย?...

แจจุง...


ฉันควรยินดี...

ถึงจะถูกต้องใช่รึเปล่า?...


"จุนซู"

"อะไร"คนถูกเรียกขานรับเสียงขัดใจ เพราะกำลังใช้ความคิดเพ่งพินิจเป็นอย่างยิ่งว่าจะเลือกกินสายไหมสีไหนดี..

"นี่... "คนเรียกสะกิดยิกๆเมื่อเพื่อนตัวเล็กยังไม่ยอมหันมา

"อะไรเล่ายอกแจ มีอะไรก็พูดมาสิ"

"ฉันว่า คนนั้นหน้าตาคุ้นๆนะ"

"อะไรนักหนานะ ยุ่งกับคนอื่นเขาจริง... "

"หน้าเขาเหมือน... "

"จะเหมือนใครนักเชียว.. "เซียตัดความรำคาญยอมละสายตาจากสายไหมหันไปมองคนที่เพื่อนของตนว่า...

เสียงของผู้มาใหม่ขาดหายเข้าห้วงลำคอทันทีที่เห็นว่าคนที่นั่งห่างไปไม่ไกลนักคือใคร


"พี่ยูชอน... "


เหมือนร่างสูงหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงหวานใสอันคุ้นเคย..


"อ้าว..จุนซู..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ.. "


..........
.....................


"น้ำฮะ.. "มือเรียวเล็กยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับร่างสูงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับม้านั่งตัวเดียวกัน

"แล้วเพื่อนล่ะ? "ร่างสูงรับมาก่อนหันไปยิ้มถาม

"หนีกลับไปแล้วฮะ..ไปอยู่กับแฟนมัน"เซียพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ สีหน้าบู้ลงตามอารมณ์เพื่อนถูกทิ้ง..

"แล้วเราไม่มีบ้างหรอ? เหงาแย่ คริสต์มาสทั้งที น่าจะอยู่กับแฟนไม่ใช่หรอ? "


แล้วพี่ล่ะฮะ?...

เป็นคำถามที่เซียอยากจะถามออกไปใจจะขาด...

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มโลมาน่ารักกลับไปแทน...


"แล้วที่มหาลัยล่ะเป็นไง ปีสุดท้ายแล้วนิ"

"ก็ยากดีฮะ..อาจารย์สั่งงานกะฆ่ากันให้ตาย ช่วงนี้พวกเราทำงานยังกับเกษตรกรเลย"


มิกกี้อมยิ้มขำกับมุขที่ไม่น่าขำของร่างเล็ก


รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...


"แล้วพี่มาทำอะไรที่โซลล่ะฮะ.. "

ทำอะไรน่ะหรอ?...

จะให้ตอบว่าไงดีละนะ?..


หลังจากจบมหาลัยแล้ว เขาก็ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน ช่วยงานที่บ้านอยู่เกือบปี ไม่ได้แวะกลับมาที่โซลเลย จะมีก็แต่ไอ้เพื่อนตัวดีที่มาบ่อยจนแทบจะเรียกว่าย้ายบ้านเลยก็ได้...ก่อนจะมาทุกครั้งก็จะลากจะจิกให้มาด้วย..

ชวนตั้งหลายครั้ง ปฏิเสธมาตลอด..ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมครั้งนี้ถึงตอบตกลง...

มาถึงโซลยังไม่ทันไร...

ไม่ได้เจอคนที่อยากเจอ...

ถึงได้รีบออกมาทันทีที่รู้ว่าอยู่ไหน...


แต่สิ่งที่ได้เห็น...

มันยืนยันดีเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ...


ความรู้สึกแทบขาดใจ...

เป็นแบบนี้เองหรอ?..



"พี่มาเยี่ยมคุณป้า แม่ของแจจุงน่ะ"

"ดึกแล้ว กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง วันนี้เห็นว่าหิมะอาจจะตกด้วย...อากาศตอนดึกๆยิ่งหนาวๆด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา.. "

ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเล็กและพากันเดินออกไป...


.............
...................


"ถึงแล้วฮะ.. "

"บ้านสวยดีนะ...อยู่คนเดียวหรอ?.. "

"พ่อกับแม่ไม่อยู่น่ะฮะ...ไปทำงานต่างประเทศ อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ"

"รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา... "


"ไปนะ... "มิกกี้หันหลังกลับทำท่าจะเดินออก

"เอ่อ...แล้วพี่ล่ะฮะ?... "

ร่างสูงไม่ตอบอะไร กลับหันมาส่งยิ้มหวานราวเจ้าชายให้ก่อนเดินลับหายไป...





ณ ผลับหรูแห่งหนึ่ง...

แก้วเหล้าทรงสวยถูกวางกระแทกลงกับโต๊ะรอบที่เท่าไรไม่สามารถบอกได้...แต่จำนวนขวดเหล้าบนโต๊ะบ่งบอกได้ดีว่าคนที่ถือแก้วนั้นเมาแค่ไหน...

ร่างสูงยกแก้วซัดดื่มแบบไม่ยั้งเป็นเวลาหลายชั่วโมงติดต่อกัน..และไม่มีทีท่าว่าหยุดเมื่อใด


"...แล้วจะกลับบ้านได้ยังไงเนี่ย? "ร่างเล็กที่แอบตามมา และนั่งสังเกตการณ์อยู่อีกโต๊ะใกล้ๆ มองไปก็เห็นว่ามิกกี้เริ่มฟุบกับโต๊ะแล้ว

เซียรออีกสักพักก็เห็นท่าไม่ดี ขนาดร่างสูงจะลืมตาไม่ขึ้นแล้วแต่ก็ยังพยายามจะรินเหล้าใส่แก้วเพิ่มอีก ร่างเล็กจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะของมิกกี้

"พี่ยูชอนฮะ... "

"อื้ออ.... "

"พี่ยูชอน พี่เมามากแล้วนะฮะ กลับกันเถอะฮะ... "เซียว่าพลางวางเงินลงบนโต๊ะก่อนพยายามพยุงร่างสูงให้ลุกจากโต๊ะด้วยความยากลำบาก...

"อื้อ...ไม่เมา...ไม่กลับ... "ร่างสูงอีกคนที่แทบไร้สติโวยวาย พยายามปัดมือเล็กให้ออกจากการเกาะกุม..


เมื่อลากมาถึงหน้าผับ เซียก็โบกรถโดยเร็วและบึ่งกลับบ้านทันที


ตึง!

"คนอะไรตัวหนักชะมัด...เห้อ หมดสภาพเลยจริงๆ.. "หลังจากโยนร่างสูงลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว โลมาน้อยของเราก็หายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาใหม่พร้อมกับกะละมังและผ้าหนึ่งผืน...

ร่างเล็กบรรจงถอดเสื้อร่างสูงออกด้วยมืออันสั่นเทา...ก่อนจะค่อยๆเช็ดตัวให้อย่างเบามือ...


"เป็นฉันไม่ได้เลยใช่มั้ย?... "

"ทำไมล่ะ.... "

"ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ... "

"ถ้าเพียงฉันเจอนายก่อน...คนๆนั้นก็จะเป็นฉันใช่มั้ย?.... "


ร่างเล็กทนไม่ไหวอีกต่อไปกับแต่ละประโยคที่หลุดออกมา...


ไม่ว่าเมื่อไร..

ก็จะมีแต่พี่แจจุงเท่านั้นสินะฮะ...



มือเรียวเล็กวางผ้าลงกับกะละมังก่อนกำลังจะหันตัวออกไปจากห้อง แต่ก็โดนมือใหญ่คว้าตัวไว้ก่อนจะดึงลงและยกตัวเองขึ้นทาบทับกับเตียง..

"พะ...พี่ยูชอน...ปล่อยนะฮะ... "ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างไร้หนทาง...

"ใจร้าย...ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ...ทำไมถึงให้โอกาสฉันบ้างไม่ได้... "จมูกโด่งซุกไซร้ลงกับซอกคอหอมกรุ่น...มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของคนด้านล่างที่สั่นสะท้านด้วยความกลัว..

"ฮึก..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะฮะ..."

"รักแจจุง ได้ยินมั้ย ฉันรักนาย!! "

"ฮึก ปล่อยผม!..จุนซู ผมจุนซู ได้ยินมั้ยฮะ ผมจุนซู..ฮึก ไม่..ฮึก ไม่ใช่พี่แจจุง!! "เหมือนมีกรีดลงกลางอกของร่างบาง ชื่อแจจุงเหมือนเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ...น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่..

"ปล่อยผมนะ!! มะ..ไม่ อื้ออ..."ร่างสูงที่เหลือสติเพียงน้อยนิดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น..ย้ำริมฝีปากช่างเจรจาลงไปก่อนจะฉวยโอกาสเมื่อร่างบางเผลอส่งลิ้นเข้าไปสำรวจโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่สอดเข้าเสื้อตัวเล็กบีบเฟ้นรุนแรงตามอารมณ์ที่ครุกกรุ่น ยากที่จะควบคุม...

"อ๊ะ..ไม่นะ..ปล่อยผมนะฮะ..ฮึก..พี่ยูชอน.. "

"แจจุง... "

"แจจุง.."


"รัก...รักนาย.."


.




"โอ้ย ทำไมปวดหัวงี้วะ... "

ร่างสูงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ หยีตาหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนจะค่อยๆสำรวจรอบๆห้อง...

"แล้วที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย... "มิกกี้ว่าพลางมองไปรอบห้องสีฟ้าอ่อนสดใส ของตกแต่งส่วนใหญ่มีแต่โลมากระจายอยู่รอบห้อง...

ร่างสูงยืนขึ้นหน้ากระจกสำรวจตัวเองที่ยังอยู่ในชุดเมื่อคืน...มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเองขณะใช้ความคิด..


สัมผัสที่อ่อนหวาน...

แต่ร้อนแรงในคราเดียวกัน..


ใครกันนะ!?


มิกกี้หันมองรอบห้องเร็วๆก่อนจะไปสะดุดกับรูปบนหัวเตียง...


"ให้ตายเถอะ...นี่ทำอะไรลงไปวะ ยูชอน!"ร่างสูงรีบคว้าเสื้อตัวนอกของตัวเองที่หล่นอยู่ที่พื้นใส่ลวกๆก่อนรีบออกจากบ้านทันที...


........
...................


"จุนซู.. "

"จุนซู...จุนซู จุนซูโว้ย!!!!!!!!!! "

"อะไรเล่า จะตะโกนหาพระแสงอะไรล่ะ ใกล้ๆแค่นี้"

"ก็ใครใช้ให้มีหูตึงอย่างกะคนอายุแปดสิบล่ะ...เรียกตั้งแปดชาติ มัวคิดบ้าอะไรอยู่?"

"ก็...เปล่า...ก็เรื่อยๆเปื่อยๆนั่นแล่ะ แล้วนายล่ะมีอะไร แหกปากยังกะลิงถูกจับขึ้นเขียง"

"ฉันจะบอกว่า กลับบ้านคนเดียวนะวันนี้ มีงานต้องสะสางว่ะ เซ็ง"

"โดนเรียกซ่อมก็บอกมาเหอะ"

"เออ กูตก พอใจป่ะ? "

"งั้นฉันไปก่อนละกันนะ... "ว่าแล้วร่างบางก็พาตัวเองลุกขึ้นยืนจากม้านั่งหินอ่อนหน้าคณะในมหาลัยก่อนจะมุ่งหน้าเดินออกไปทางประตูใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู รถคันหรูก็มาจอดเทียบด้านข้างทันที

"จุนซู"

เมื่อเซียเห็นว่าคนในรถเป็นใครก็เร่งฝีเท้าเดินทันที แต่มิกกี้ก็ไวพอที่จะออกมาจากรถและขวางทางร่างเล็กไว้ทันท่วงที

"ไปกับพี่ก่อน.. "ชายหนุ่มหล่อภายใต้แว่นกันแดดสีชาว่าพลางเปิดประตูรถ...

"ผมต้องไปทำงานกับเพื่อน...คงไม่สะดวกครับ"ภาษาสุภาพที่ดูห่างเหินที่คนตัวเล็กใช้ทำเอาคู่สนทนาหน้าตึงไม่พอใจอย่างไร้สาเหตุ

"ไปกับพี่..จุนซู"เสียงถูกปรับให้เข้มขึ้นเป็นเชิงบังคับ...

"ไม่ครับ"

"จุนซู เราต้องคุยกันนะ! "

"แต่ผมไม่มี.. "

"หรือจะให้คุยกันตรงนี้.. "มิกกี้เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นทีท่าเย็นชาและดื้อไม่อ่อนข้อแบบนี้จากคนตรงหน้า...

"แต่...อ๊ะ.."

"มากับพี่..."

ไม่รอให้เซียปฏิเสธอีกรอบให้เสียเวลา ร่างสูงดึงคนตัวเล็กเข้ารถก่อนจะรีบออกรถไปทันที...


รถคันหรูถูกจอดลงที่หน้าบ้านคนตัวเล็ก...เซียทำท่าจะเปิดประตูแต่ถูกมือใหญ่รั้งไว้..

"เรื่องเมื่อคืน..."

"ถ้าพี่จะเป็นห่วงเรื่องเมื่อคืนล่ะก็..ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น ระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น...พี่เมามากและผมก็แค่เช็ดตัวให้พี่...และ... "

"พี่ก็จูบเรา... "


พี่ยูชอนรู้...

ทั้งๆที่ไม่สติแบบนั้น..

ทั้งๆที่เรียกเขาด้วยชื่อของคนอื่น...

ทำไม...

มันหมายความว่ายังไงกันแน่...


"พี่..เอ่อ...... "

"ไม่เป็นไรฮะ..ถ้าพี่จะขอโทษเรื่องนั้น ผมไม่ถือ เพราะเมื่อวานพี่ก็เมามาก...ดังนั้น..อ๊ะ อื้อ! "

ร่างสูงประกบปิดปากของร่างเล็กทันที...

ทำไมกันนะ..

แค่ร่างเล็กตรงหน้าพูดตัดพ้อเพียงไม่กี่คำ...

แต่เขาทนฟังไม่ได้...


และมันน่าแปลกมั้ย...

ที่เขาโหยหาริมฝีปากนี้...

โหยหาความรู้สึกแม้จะถูกประทับเพียงไม่กี่ครั้ง...

แต่มันกลับตราตรึงจนแทบจะลบความรู้สึสามปีที่เขาทุ่มเทให้กับแจจุงแทบไม่เหลือ...

ความต้องการถูกจุดขึ้นเพียงคิดถึงใบหน้าของคนตัวเล็กนี่...


เพียงแค่ข้ามคืน..

แต่เขาไม่สามารถเลิกคิดถึงเรื่องของจุนซูได้แม้แต่วินาทีเดียว..


"ฮึก...ทำไม..ฮึก...ทำไมพี่ยูชอนทำแบบนี้ฮะ..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะ..ผมไม่ใช่ตัวแทนของใครทั้งนั้นนะฮะ! "ร่างเล็กพูดพลางสะอื้นไห้หลังจากที่ร่างสูงปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระแล้ว...

"ก็ไม่ใช่น่ะสิ... "


"....."


ร่างบางช้อนตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาจ้องลึกเข้าไปในตาคมอย่างต้องการหาคำตอบ..



"จะหาว่าพี่บ้าก็ได้...แต่ถ้าเป็นจุนซู..พี่จะต้องลืมแจจุงได้แน่..ถึงมันจะฟังดูเห็นแก่ตัว...แต่พี่อยากให้จุนซูเชื่อพี่สักครั้ง "


"เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน... "

"...ได้มั้ย? "


ร่างสูงเอื้อนเอ่ยพลางสบตาเรียวด้วยสายตาจริงจัง...



"สำหรับผม..ถ้าจะให้เริ่มก็คงไม่ได้... "


"เพราะผมเริ่มต้นรักพี่ไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เจอพี่แล้วล่ะฮะ... "






ความรักที่กำลังวิ่งเข้าหา...

เราก็น่าจะเสี่ยงลองสักครั้งดู..

ใช่มั้ยครับ?







END OF SPECIAL



KIBUM X DONGHAE


"ทงเฮ...จะไม่ไปกับพี่จริงๆหรอ? "

"ไม่อะฮะ..พี่ไปเถอะ...ผมรู้สึกไม่ค่อยดี อยากอยู่บ้านมากกว่า"

"ตามใจนะ งั้นพี่คงกลับดึกๆ ไม่ต้องรอขึ้นนอนได้เลยนะ.. "

"ฮะ ขอให้สนุกนะฮะ"


เสียงรถยนต์คันหรูแล่นออกจากหน้าบ้านไปหลังจากที่สิ้นเสียงพี่สาวของทงเฮ...


ทงเฮกลับมาอยู่อเมริกาได้สามปีแล้ว...แต่ทุกครั้งที่หยุดปิดเทอม..ทงเฮจะไปเกาหลีทุกครั้ง..

เด็กหนุ่มมักจะไปคนเดียวและพักอยู่ในคอนโดสมัยที่เคยเรียนอยู่เกาหลี...และอยู่ที่นั่นจนกว่าจะใกล้เปิดเทอมจึงกลับมา...

จนปีที่แล้วที่เป็นปีสุดท้ายของการเรียนในมหาลัย...

ทงเฮตัดสินใจว่า...

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว..


ก็จะกลับเกาหลีอย่างถาวร...


ที่นั่นแม้จะไม่ใช่สถานที่ที่เขาได้พบกับคนรัก...

แต่ก็เป็นสถานที่แห่งความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้น ถึงจะเป็นเพียงช่วงเวลาระยะสั้นๆก็ตาม...


ร่างเล็กเดินเอื่อยเฉื่อยมายังสวนหลังบ้าน ก่อนจะทิ้งขาจุ่มลงกับสระว่ายน้ำและเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน




"สามปีแล้วนะฮะ... "

"ตอนนี้คิบอมกำลังทำอะไรอยู่... "


"จะรู้มั้ยว่า พรุ่งนี้ทงเฮก็จะโตขึ้นอีกปีแล้ว... "

"อยากฟังเสียงคิบอมร้องเพลงให้ทงเฮจัง... "


เวลาค่อยๆร่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆ...

เด็กหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน...

แม้ว่าอากาศจะเริ่มเย็นขึ้นก็ตาม..


ร่างเล็กยกมือขึ้นกอดตัวเองที่เริ่มสั่นและทอดสายตามองลงไปยังน้ำที่กระเพื่อมเบื้องหน้า..


น้ำใสจากดวงตาคู่สวยหยดลงรวมกับสระน้ำทำให้เกิดคลื่นเป็นวงกว้าง...

ร่างเล็กหยิบมือถือเครื่องหรูที่ตัวเองพกตลอดเวลาออกมาวางไว้ริมสระ..

เวลาที่หน้าจอนั้นบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานก็กำลังจะถึงวันใหม่...


นิ้วเรียวเตรียมกดปุ่มเล่นเสียงเมื่อเวลาจะใกล้ตีเที่ยงคืน...

แต่ในขณะที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือนั้น...


ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวและมองไม่ชัด...

มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกุมหัวที่เริ่มปวด..


ในขณะที่สติกำลังหลุดลอย..

เงาดำอะไรสักอย่างผ่านหน้าไป..


และ...


ทุกอย่างก็ดับวูบลง


.........
.....................



"อื้อ...ปวดหัวจัง.. "

ตาเรียวกระพริบถี่เพื่อปรับแสงที่เข้ามาจากทางหน้าต่าง..มือเรียวถูกยกขึ้นคลึงหัวตัวเองเพื่อคลายความปวดเมื่อย...

พอได้สติ..ตาโตก็กวาดตาไปทั่ว....


ห้องของเขา...

ใครกันที่พาขึ้นมา..


พี่หรอ?...


"มือถือ!.. "เมื่อนึกขึ้นได้..ทงเฮก็รีบกวาดตามองหาทันทีและก็พบว่ามันถูกวางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียง..

มือเล็กเอื้อมไปหยิบก่อนจะกดเข้าหาเมนูอัดเสียงอย่างทุกครั้ง...

แต่ไฟล์ในนั้น..


กลับไม่มีอะไรเหลือเลย!



ในขณะที่เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนเตียง..ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ชายหนุ่มร่างสูงที่ในมือถือชามข้าวต้มร้อนกำลังเดินมุ่งหน้าเข้ามาหา...


ตาโตจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา...

ตาคมคู่เดิมกำลังยิ้มให้เขา..


มือใหญ่กำลังยกขึ้นซับน้ำตาที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตอนไหน..


พระเจ้าบอกผมที...

ว่าผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?...



"สุขสันต์วันเกิดนะ... "

"...ฮึก..ฮึก...คิบอม..จริงๆใช่มั้ย?"

ร่างเล็กโผกอดคนตรงหน้าอย่างโหยหา น้ำตามากมายพรั่งพรูกันออกมา มือเล็กกอดรัดคนตรงหน้าแน่น ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะอันตรธานหายไปถ้าหากกอดไม่แน่นพอ


"ครับ...คิบอมของทงเฮคนนี้กลับมาแล้ว... "ร่างใหญ่กอดกระชับตอบ

"ต่อไปนี้ทงเฮจะได้ฟังเสียงผมจนเบื่อกันไปข้างนึงเลย...ไม่จำเป็นต้องฟังจากมือถืออีกแล้วนะ"คิบอมผละอ้อมกอดออกก่อนจะเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากเล็กของอีกคน



"คิบอมรักทงเฮนะ"


"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"



END OF SPECIAL