Deumbeui
First love #Special
YUNHO X JAEJOONG
ทางเดินขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะ..ต้นไม้ที่ไร้ใบไม้ใดๆปกคลุม สีสันต่างๆของวันคริสมาสต์แข่งกันฉายแสงสีอยู่ตามทางท้องถนน..
เท้าเล็กเดินย่ำผ่านย่านช๊อปปิ้งที่มีคู่รักขวักไขว่เดินยิ้มแย้มไปมา...
อะไรจะดีเท่าช่วงเวลาแห่งความสุขกับคนรักสินะ..
ตาโตดำขลับทอดสายตามองไปเรื่อย ขาเรียวพาตัวเองเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะหลบเข้าร้านเค้กร้านประจำเพื่อหาไออุ่น
"อ้าวแจจุง!...มาคนเดียวหรอ? "
"แหม ลุงฮะ ถามแบบนี้อีกแล้ว แล้วจะให้ผมมากับใครล่ะ?"
"โสดนานแล้วนา ไม่คิดจะมีแฟนเหมือนกับคนอื่นเขาบ้างหรอ? มากินเค้กคนเดียวบ่อยๆแบบนี้ เหงาแย่"
"จะให้ทำไงได้ล่ะฮะ ก็เจ้าเพื่อนตัวดีออกไปฉลองกับแฟนเขานี่นา"
"เราก็หาสักคนสิ หน้าตาแบบนี้เขาเรียกว่า...อะไรนะ..สวยเลือกได้ไม่ใช่หรอ?"ลุงขายเค้กหน้าตาอารมณ์ดีแซวร่างบางที่ยืนอมยิ้ม มือใหญ่ของชายสูงอายุหยิบเค้กรสประจำที่แจจุงชอบกินใส่ถุงให้อย่างรู้หน้าที่...
"ปีหน้าไม่เอาแล้วนะ มากินคนเดียวเนี่ย"
"ทำไงได้ล่ะฮะ ผมน่ะสวยเลือกได้ แต่ไม่มีใครเลือกผมนี่น่า"ร่างบางว่าติดตลกพลางยื่นมาขาวซีดเพราะอากาศจากข้างนอกไปรับเค้กก่อนจะหยิบเงินจ่ายให้
เจ้าของร้านรับเงินมาก่อนจะล้วงหยิบดอกกุหลาบขาวให้หนึ่งดอกอย่างทุกครั้งที่แจจุงมาที่นี่...
แจจุงรับมันก่อนจะยิ้มให้และเดินออกจากร้านไป
"ใครกันแน่นะ ที่ไม่เลือกใคร...เมื่อไรจะได้เห็นรอยยิ้มของแจจุงคนเก่าสักทีกันล่ะ... "ชายสูงอายุพึมพำกับตนเอง....
สามปีมานี้ ร่างเล็กจะมาร้านนี้บ่อยที่สุดก็ในช่วงฤดูหนาว เขาจะมากินเค้กรสประจำคนเดียวทุกครั้ง...
ในแต่ละครั้งที่มา และสิ่งที่จะได้ติดกลับไปทุกครั้งคือกุหลาบขาวหนึ่งดอก...
ดอกไม้ที่เขาเคยได้ทุกปีในวาเลนไทน์..
ร่างบางทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ข้างริมธาร..
ต้นไม้ต้นเดิม...
ต้นแห่งความทรงจำ...
มือเล็กค่อยๆแกะกล่องเค้กช๊อกโกแลตของโปรด...ระหว่างกินเค้กแสนอร่อย ตาโตก็กวาดตามองไปทั่วบริเวณ
ไม่ว่าที่ไหน ในวันนี้ก็มีแต่คนรักอยู่ด้วยกันสินะ...
เค้กคำสุดท้ายถูกปากเรียวแดงกัดกินจนหมดก้อน...หลังจากนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองท้องฟ้า...หลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะลืมตา...และเดินกลับบ้าน...
เมื่อร่างบางมาถึงห้องนอน ขาเรียวเดินเลยออกไปจนถึงระเบียง มือเรียววางกุหลาบลงในแจกันที่วางอยู่ใกล้ตัวที่สุด...
"สงสัยต้องไปซื้อแจกันเพิ่มแล้วล่ะมั้ง... "ร่างบางพึมพำกับตนเองพลางนั่งมองกุหลาบที่ปักอยู่ในแจกันนับสิบ...บางอันก็บรรจุแต่ดอกที่เหี่ยวเฉาแล้ว...
แต่รางบางไม่เคยทิ้งมันเลยแม้แต่ดอกเดียวตั้งแต่ตลอดสามปีที่ได้รับมันมา...
ตาโตคู่สวยมองผ่านดอกไม้เลยไปยังท้องฟ้าที่ดวงดาวแข่งกันส่องสว่าง...
"อีกไม่กี่วันก็ต้องไปกินเค้กคนเดียวอีกแล้วสินะ... "
เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันครบรอบ...
วันที่เขาเริ่มต้นจะอยู่คนเดียว...
.......
..................
"อ้าว แจจุง วันนี้มาเร็วนะ"
"ฮะ กลัวว่าเดี๋ยวตกดึกหิมะอาจจะลง ผมเลยรีบมานะฮะ ถ้าเค้กยังไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรนะฮะ.."
"ลุงเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ "ชายกลางคนพูดอย่างอารมณ์ดีพลางยื่นถุงเค้กให้
"เอ๋ ทำไมมันใหญ่จังล่ะฮะ...ผมกินคนเดียวนะฮะลุง เอาแบบขนาดเดิมดีกว่า... "
"วันนี้มีแต่ขนาดนี้แล่ะ ถือซะว่าลุงแถมให้ละกัน... "
"แต่ว่า... "
"เอาหน่า...อะแล้วก็นี่... "นอกจากวันนี้แจจุงจะได้เค้กไซส์ใหญ่กว่าปกติแล้ว ดอกไม้ที่เคยได้ก็มากและใหญ่กว่าทุกครั้งเช่นกัน..
"อันนี้ไม่ต้องถามลุง...คนให้เขาให้มาแบบนี้"ลุงคนขายรีบเอ่ยปากก่อนที่แจจุงจะตั้งคำถามเรื่องที่ว่าดอกไม้กุหลาบทำไมวันนี้กลายเป็นช่อดอกไม้ใหญ่หลายสิบดอกได้...
"ฮะ ขอบคุณฮะ... "
หลังจากออกจากร้าน ร่างบางออกเดินมายังต้นไม้ต้นเก่า...
เฉพาะวันนี้เท่านั้น...
ที่เขาขอกับตัวเองเอาไว้...
ว่าสามารถร้องไห้อย่างที่ต้องการได้...
ในปีหนึ่ง จะอนุญาตตัวเองแค่วันนี้เท่านั้น...
ร่างเล็กทิ้งตัวลงพร้อมกับเค้กและดอกไม้ข้างตัว...
ภาพบรรยากาศเก่าๆค่อยๆผุดขึ้นมาในความทรงจำ...
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกจากปากบาง...
แต่น้ำตากลับไหลอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีวันสิ้นสุด...
สีหน้าอันนิ่งเฉยจ้องมองไปยังแม่น้ำตรงหน้า...
ภาพสะท้อนของใครอีกคนที่มักจะนั่งเคียงข้างกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ผ่านไปสักพักใหญ่..มือเล็กค่อยๆหยิบถุงเค้กแกะออกก่อนจะค่อยๆกินมันอย่างทุกครั้ง อาจจะแปลกสักหน่อยเพราะวันนี้เค้กก้อนใหญ่เป็นพิเศษ
กึก!
"โอ๊ย....นี่เม็ดช๊อกโกแลตหรืออะไรเนี่ย.."ร่างเล็กว่าพลางค่อยๆคายบางอย่างที่แทบจะทำให้เขาเกือบฟันหัก...
กริ๊ก..
แสงดาวที่สะท้อนบนท้องฟ้าฉายให้เห็นสิ่งที่เขาเพิ่งคายออกมาอย่างชัดเจน..
จี้สลักชื่อคนที่เขาไม่มีวันลืม...
".YUNHO."
เสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังค่อยๆใกล้เข้ามาและดังชัดเจนในโซนประสาทของแจจุง...
"รัก"
ไม่มีคำขอโทษ...
ไม่มีคำขอวอนให้ฟังเหตุผลใดๆอย่างครั้งก่อน....
แต่กลับเป็นคำที่เคยเอื้อนเอ่ยเกือบหกปีผ่านมาแล้ว...
เป็นคำที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ของคนสองคน...
สิ่งที่แจจุงเคยหวังให้เวลาช่วยทำให้เขาได้ลืม คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังในตอนนี้
แต่สิ่งที่เขากลับลืมและละทิ้งอย่างไม่เหลือ คือทิฐิทั้งหมดที่เคยมี...
วันนี้เมื่อสามปีก่อน...
เคยเป็นวันที่ทุกข์ที่สุดในชีวิตของผม..
แต่ในวันนี้..
มันกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นวันที่ผมจะมีความสุขที่สุดในชีวิต..
คนๆนี้ใช่มั้ยครับ?
ที่พระเจ้าส่งมาให้ผม...
ให้เราสองคนได้เรียนรู้รสชาติของความรัก...
การเริ่มต้น...
การเลิกลา...
ความทุกข์...
ความสุข...
ความเข้าใจ...
และ...
การให้อภัย...
ไม่รู้ว่าตัวเองถูกโอบกอดโดยคนข้างหลังเมื่อไร...
แต่รู้แค่ว่าโอบกอดนั่นช่างอบอุ่นและแนบแน่นจนไม่สามารถต้านทานได้...มือบางกอดตอบกลับแนบแน่นไม่แพ้เช่นกัน..
วัตถุเย็นๆถูกติดเข้ากับสร้อยและถูกสวมเข้ากับคอเรียวสวย...
ร่างสูงไม่ปล่อยเวลาให้เลยไปอย่างเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว...
ใบหน้าคมเลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากเล็ก...
เนิ่นนาน...
แจจุงหลับตาพริ้ม...
ความสุขที่ห่างหายมานาน...
กำลังถูกเติมเต็ม..
สุข..
จนล้นใจ...
"ฉันก็รักยุนโฮ"
END OF SPECIAL
YUCHUN X JUNSU
ฝีเท้าใหญ่ที่ตอนแรกออกวิ่งเต็มแรงหยุดชะงักอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากต้นไม้ต้นใหญ่ริมแม่น้ำ...
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่มิกกี้หยุดยืนมองภาพตรงหน้านั้น...
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขาเรียวยาวพาตัวของเขาออกมาจากที่ตรงนั้นได้ยังไง..
ขายาวพาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายก่อนที่จะหยุดลง...
ช่อดอกไม้ที่เพิ่งซื้อหลังจากออกมาจากบ้านของคุณนายคิมเพื่อมายังร้านเค้กตามคำบอกเล่าของซีวอน
และชางมินถูกทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ...
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งยาวริมถนน..
สายตาทอดมองไปเรื่อย มองผ่านผู้คนและแสงสีในวันที่คู่รักกำลังมีความสุข...
นายกำลังมีความสุขใช่มั้ย?...
แจจุง...
ฉันควรยินดี...
ถึงจะถูกต้องใช่รึเปล่า?...
"จุนซู"
"อะไร"คนถูกเรียกขานรับเสียงขัดใจ เพราะกำลังใช้ความคิดเพ่งพินิจเป็นอย่างยิ่งว่าจะเลือกกินสายไหมสีไหนดี..
"นี่... "คนเรียกสะกิดยิกๆเมื่อเพื่อนตัวเล็กยังไม่ยอมหันมา
"อะไรเล่ายอกแจ มีอะไรก็พูดมาสิ"
"ฉันว่า คนนั้นหน้าตาคุ้นๆนะ"
"อะไรนักหนานะ ยุ่งกับคนอื่นเขาจริง... "
"หน้าเขาเหมือน... "
"จะเหมือนใครนักเชียว.. "เซียตัดความรำคาญยอมละสายตาจากสายไหมหันไปมองคนที่เพื่อนของตนว่า...
เสียงของผู้มาใหม่ขาดหายเข้าห้วงลำคอทันทีที่เห็นว่าคนที่นั่งห่างไปไม่ไกลนักคือใคร
"พี่ยูชอน... "
เหมือนร่างสูงหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงหวานใสอันคุ้นเคย..
"อ้าว..จุนซู..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ.. "
..........
.....................
"น้ำฮะ.. "มือเรียวเล็กยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับร่างสูงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับม้านั่งตัวเดียวกัน
"แล้วเพื่อนล่ะ? "ร่างสูงรับมาก่อนหันไปยิ้มถาม
"หนีกลับไปแล้วฮะ..ไปอยู่กับแฟนมัน"เซียพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ สีหน้าบู้ลงตามอารมณ์เพื่อนถูกทิ้ง..
"แล้วเราไม่มีบ้างหรอ? เหงาแย่ คริสต์มาสทั้งที น่าจะอยู่กับแฟนไม่ใช่หรอ? "
แล้วพี่ล่ะฮะ?...
เป็นคำถามที่เซียอยากจะถามออกไปใจจะขาด...
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มโลมาน่ารักกลับไปแทน...
"แล้วที่มหาลัยล่ะเป็นไง ปีสุดท้ายแล้วนิ"
"ก็ยากดีฮะ..อาจารย์สั่งงานกะฆ่ากันให้ตาย ช่วงนี้พวกเราทำงานยังกับเกษตรกรเลย"
มิกกี้อมยิ้มขำกับมุขที่ไม่น่าขำของร่างเล็ก
รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...
"แล้วพี่มาทำอะไรที่โซลล่ะฮะ.. "
ทำอะไรน่ะหรอ?...
จะให้ตอบว่าไงดีละนะ?..
หลังจากจบมหาลัยแล้ว เขาก็ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน ช่วยงานที่บ้านอยู่เกือบปี ไม่ได้แวะกลับมาที่โซลเลย จะมีก็แต่ไอ้เพื่อนตัวดีที่มาบ่อยจนแทบจะเรียกว่าย้ายบ้านเลยก็ได้...ก่อนจะมาทุกครั้งก็จะลากจะจิกให้มาด้วย..
ชวนตั้งหลายครั้ง ปฏิเสธมาตลอด..ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมครั้งนี้ถึงตอบตกลง...
มาถึงโซลยังไม่ทันไร...
ไม่ได้เจอคนที่อยากเจอ...
ถึงได้รีบออกมาทันทีที่รู้ว่าอยู่ไหน...
แต่สิ่งที่ได้เห็น...
มันยืนยันดีเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ...
ความรู้สึกแทบขาดใจ...
เป็นแบบนี้เองหรอ?..
"พี่มาเยี่ยมคุณป้า แม่ของแจจุงน่ะ"
"ดึกแล้ว กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง วันนี้เห็นว่าหิมะอาจจะตกด้วย...อากาศตอนดึกๆยิ่งหนาวๆด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา.. "
ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเล็กและพากันเดินออกไป...
.............
...................
"ถึงแล้วฮะ.. "
"บ้านสวยดีนะ...อยู่คนเดียวหรอ?.. "
"พ่อกับแม่ไม่อยู่น่ะฮะ...ไปทำงานต่างประเทศ อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ"
"รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา... "
"ไปนะ... "มิกกี้หันหลังกลับทำท่าจะเดินออก
"เอ่อ...แล้วพี่ล่ะฮะ?... "
ร่างสูงไม่ตอบอะไร กลับหันมาส่งยิ้มหวานราวเจ้าชายให้ก่อนเดินลับหายไป...
ณ ผลับหรูแห่งหนึ่ง...
แก้วเหล้าทรงสวยถูกวางกระแทกลงกับโต๊ะรอบที่เท่าไรไม่สามารถบอกได้...แต่จำนวนขวดเหล้าบนโต๊ะบ่งบอกได้ดีว่าคนที่ถือแก้วนั้นเมาแค่ไหน...
ร่างสูงยกแก้วซัดดื่มแบบไม่ยั้งเป็นเวลาหลายชั่วโมงติดต่อกัน..และไม่มีทีท่าว่าหยุดเมื่อใด
"...แล้วจะกลับบ้านได้ยังไงเนี่ย? "ร่างเล็กที่แอบตามมา และนั่งสังเกตการณ์อยู่อีกโต๊ะใกล้ๆ มองไปก็เห็นว่ามิกกี้เริ่มฟุบกับโต๊ะแล้ว
เซียรออีกสักพักก็เห็นท่าไม่ดี ขนาดร่างสูงจะลืมตาไม่ขึ้นแล้วแต่ก็ยังพยายามจะรินเหล้าใส่แก้วเพิ่มอีก ร่างเล็กจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะของมิกกี้
"พี่ยูชอนฮะ... "
"อื้ออ.... "
"พี่ยูชอน พี่เมามากแล้วนะฮะ กลับกันเถอะฮะ... "เซียว่าพลางวางเงินลงบนโต๊ะก่อนพยายามพยุงร่างสูงให้ลุกจากโต๊ะด้วยความยากลำบาก...
"อื้อ...ไม่เมา...ไม่กลับ... "ร่างสูงอีกคนที่แทบไร้สติโวยวาย พยายามปัดมือเล็กให้ออกจากการเกาะกุม..
เมื่อลากมาถึงหน้าผับ เซียก็โบกรถโดยเร็วและบึ่งกลับบ้านทันที
ตึง!
"คนอะไรตัวหนักชะมัด...เห้อ หมดสภาพเลยจริงๆ.. "หลังจากโยนร่างสูงลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว โลมาน้อยของเราก็หายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาใหม่พร้อมกับกะละมังและผ้าหนึ่งผืน...
ร่างเล็กบรรจงถอดเสื้อร่างสูงออกด้วยมืออันสั่นเทา...ก่อนจะค่อยๆเช็ดตัวให้อย่างเบามือ...
"เป็นฉันไม่ได้เลยใช่มั้ย?... "
"ทำไมล่ะ.... "
"ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ... "
"ถ้าเพียงฉันเจอนายก่อน...คนๆนั้นก็จะเป็นฉันใช่มั้ย?.... "
ร่างเล็กทนไม่ไหวอีกต่อไปกับแต่ละประโยคที่หลุดออกมา...
ไม่ว่าเมื่อไร..
ก็จะมีแต่พี่แจจุงเท่านั้นสินะฮะ...
มือเรียวเล็กวางผ้าลงกับกะละมังก่อนกำลังจะหันตัวออกไปจากห้อง แต่ก็โดนมือใหญ่คว้าตัวไว้ก่อนจะดึงลงและยกตัวเองขึ้นทาบทับกับเตียง..
"พะ...พี่ยูชอน...ปล่อยนะฮะ... "ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างไร้หนทาง...
"ใจร้าย...ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ...ทำไมถึงให้โอกาสฉันบ้างไม่ได้... "จมูกโด่งซุกไซร้ลงกับซอกคอหอมกรุ่น...มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของคนด้านล่างที่สั่นสะท้านด้วยความกลัว..
"ฮึก..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะฮะ..."
"รักแจจุง ได้ยินมั้ย ฉันรักนาย!! "
"ฮึก ปล่อยผม!..จุนซู ผมจุนซู ได้ยินมั้ยฮะ ผมจุนซู..ฮึก ไม่..ฮึก ไม่ใช่พี่แจจุง!! "เหมือนมีกรีดลงกลางอกของร่างบาง ชื่อแจจุงเหมือนเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ...น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่..
"ปล่อยผมนะ!! มะ..ไม่ อื้ออ..."ร่างสูงที่เหลือสติเพียงน้อยนิดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น..ย้ำริมฝีปากช่างเจรจาลงไปก่อนจะฉวยโอกาสเมื่อร่างบางเผลอส่งลิ้นเข้าไปสำรวจโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่สอดเข้าเสื้อตัวเล็กบีบเฟ้นรุนแรงตามอารมณ์ที่ครุกกรุ่น ยากที่จะควบคุม...
"อ๊ะ..ไม่นะ..ปล่อยผมนะฮะ..ฮึก..พี่ยูชอน.. "
"แจจุง... "
"แจจุง.."
"รัก...รักนาย.."
.
"โอ้ย ทำไมปวดหัวงี้วะ... "
ร่างสูงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ หยีตาหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนจะค่อยๆสำรวจรอบๆห้อง...
"แล้วที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย... "มิกกี้ว่าพลางมองไปรอบห้องสีฟ้าอ่อนสดใส ของตกแต่งส่วนใหญ่มีแต่โลมากระจายอยู่รอบห้อง...
ร่างสูงยืนขึ้นหน้ากระจกสำรวจตัวเองที่ยังอยู่ในชุดเมื่อคืน...มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเองขณะใช้ความคิด..
สัมผัสที่อ่อนหวาน...
แต่ร้อนแรงในคราเดียวกัน..
ใครกันนะ!?
มิกกี้หันมองรอบห้องเร็วๆก่อนจะไปสะดุดกับรูปบนหัวเตียง...
"ให้ตายเถอะ...นี่ทำอะไรลงไปวะ ยูชอน!"ร่างสูงรีบคว้าเสื้อตัวนอกของตัวเองที่หล่นอยู่ที่พื้นใส่ลวกๆก่อนรีบออกจากบ้านทันที...
........
...................
"จุนซู.. "
"จุนซู...จุนซู จุนซูโว้ย!!!!!!!!!! "
"อะไรเล่า จะตะโกนหาพระแสงอะไรล่ะ ใกล้ๆแค่นี้"
"ก็ใครใช้ให้มีหูตึงอย่างกะคนอายุแปดสิบล่ะ...เรียกตั้งแปดชาติ มัวคิดบ้าอะไรอยู่?"
"ก็...เปล่า...ก็เรื่อยๆเปื่อยๆนั่นแล่ะ แล้วนายล่ะมีอะไร แหกปากยังกะลิงถูกจับขึ้นเขียง"
"ฉันจะบอกว่า กลับบ้านคนเดียวนะวันนี้ มีงานต้องสะสางว่ะ เซ็ง"
"โดนเรียกซ่อมก็บอกมาเหอะ"
"เออ กูตก พอใจป่ะ? "
"งั้นฉันไปก่อนละกันนะ... "ว่าแล้วร่างบางก็พาตัวเองลุกขึ้นยืนจากม้านั่งหินอ่อนหน้าคณะในมหาลัยก่อนจะมุ่งหน้าเดินออกไปทางประตูใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู รถคันหรูก็มาจอดเทียบด้านข้างทันที
"จุนซู"
เมื่อเซียเห็นว่าคนในรถเป็นใครก็เร่งฝีเท้าเดินทันที แต่มิกกี้ก็ไวพอที่จะออกมาจากรถและขวางทางร่างเล็กไว้ทันท่วงที
"ไปกับพี่ก่อน.. "ชายหนุ่มหล่อภายใต้แว่นกันแดดสีชาว่าพลางเปิดประตูรถ...
"ผมต้องไปทำงานกับเพื่อน...คงไม่สะดวกครับ"ภาษาสุภาพที่ดูห่างเหินที่คนตัวเล็กใช้ทำเอาคู่สนทนาหน้าตึงไม่พอใจอย่างไร้สาเหตุ
"ไปกับพี่..จุนซู"เสียงถูกปรับให้เข้มขึ้นเป็นเชิงบังคับ...
"ไม่ครับ"
"จุนซู เราต้องคุยกันนะ! "
"แต่ผมไม่มี.. "
"หรือจะให้คุยกันตรงนี้.. "มิกกี้เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นทีท่าเย็นชาและดื้อไม่อ่อนข้อแบบนี้จากคนตรงหน้า...
"แต่...อ๊ะ.."
"มากับพี่..."
ไม่รอให้เซียปฏิเสธอีกรอบให้เสียเวลา ร่างสูงดึงคนตัวเล็กเข้ารถก่อนจะรีบออกรถไปทันที...
รถคันหรูถูกจอดลงที่หน้าบ้านคนตัวเล็ก...เซียทำท่าจะเปิดประตูแต่ถูกมือใหญ่รั้งไว้..
"เรื่องเมื่อคืน..."
"ถ้าพี่จะเป็นห่วงเรื่องเมื่อคืนล่ะก็..ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น ระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น...พี่เมามากและผมก็แค่เช็ดตัวให้พี่...และ... "
"พี่ก็จูบเรา... "
พี่ยูชอนรู้...
ทั้งๆที่ไม่สติแบบนั้น..
ทั้งๆที่เรียกเขาด้วยชื่อของคนอื่น...
ทำไม...
มันหมายความว่ายังไงกันแน่...
"พี่..เอ่อ...... "
"ไม่เป็นไรฮะ..ถ้าพี่จะขอโทษเรื่องนั้น ผมไม่ถือ เพราะเมื่อวานพี่ก็เมามาก...ดังนั้น..อ๊ะ อื้อ! "
ร่างสูงประกบปิดปากของร่างเล็กทันที...
ทำไมกันนะ..
แค่ร่างเล็กตรงหน้าพูดตัดพ้อเพียงไม่กี่คำ...
แต่เขาทนฟังไม่ได้...
และมันน่าแปลกมั้ย...
ที่เขาโหยหาริมฝีปากนี้...
โหยหาความรู้สึกแม้จะถูกประทับเพียงไม่กี่ครั้ง...
แต่มันกลับตราตรึงจนแทบจะลบความรู้สึสามปีที่เขาทุ่มเทให้กับแจจุงแทบไม่เหลือ...
ความต้องการถูกจุดขึ้นเพียงคิดถึงใบหน้าของคนตัวเล็กนี่...
เพียงแค่ข้ามคืน..
แต่เขาไม่สามารถเลิกคิดถึงเรื่องของจุนซูได้แม้แต่วินาทีเดียว..
"ฮึก...ทำไม..ฮึก...ทำไมพี่ยูชอนทำแบบนี้ฮะ..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะ..ผมไม่ใช่ตัวแทนของใครทั้งนั้นนะฮะ! "ร่างเล็กพูดพลางสะอื้นไห้หลังจากที่ร่างสูงปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระแล้ว...
"ก็ไม่ใช่น่ะสิ... "
"....."
ร่างบางช้อนตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาจ้องลึกเข้าไปในตาคมอย่างต้องการหาคำตอบ..
"จะหาว่าพี่บ้าก็ได้...แต่ถ้าเป็นจุนซู..พี่จะต้องลืมแจจุงได้แน่..ถึงมันจะฟังดูเห็นแก่ตัว...แต่พี่อยากให้จุนซูเชื่อพี่สักครั้ง "
"เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน... "
"...ได้มั้ย? "
ร่างสูงเอื้อนเอ่ยพลางสบตาเรียวด้วยสายตาจริงจัง...
"สำหรับผม..ถ้าจะให้เริ่มก็คงไม่ได้... "
"เพราะผมเริ่มต้นรักพี่ไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เจอพี่แล้วล่ะฮะ... "
ความรักที่กำลังวิ่งเข้าหา...
เราก็น่าจะเสี่ยงลองสักครั้งดู..
ใช่มั้ยครับ?
END OF SPECIAL
KIBUM X DONGHAE
"ทงเฮ...จะไม่ไปกับพี่จริงๆหรอ? "
"ไม่อะฮะ..พี่ไปเถอะ...ผมรู้สึกไม่ค่อยดี อยากอยู่บ้านมากกว่า"
"ตามใจนะ งั้นพี่คงกลับดึกๆ ไม่ต้องรอขึ้นนอนได้เลยนะ.. "
"ฮะ ขอให้สนุกนะฮะ"
เสียงรถยนต์คันหรูแล่นออกจากหน้าบ้านไปหลังจากที่สิ้นเสียงพี่สาวของทงเฮ...
ทงเฮกลับมาอยู่อเมริกาได้สามปีแล้ว...แต่ทุกครั้งที่หยุดปิดเทอม..ทงเฮจะไปเกาหลีทุกครั้ง..
เด็กหนุ่มมักจะไปคนเดียวและพักอยู่ในคอนโดสมัยที่เคยเรียนอยู่เกาหลี...และอยู่ที่นั่นจนกว่าจะใกล้เปิดเทอมจึงกลับมา...
จนปีที่แล้วที่เป็นปีสุดท้ายของการเรียนในมหาลัย...
ทงเฮตัดสินใจว่า...
เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว..
ก็จะกลับเกาหลีอย่างถาวร...
ที่นั่นแม้จะไม่ใช่สถานที่ที่เขาได้พบกับคนรัก...
แต่ก็เป็นสถานที่แห่งความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้น ถึงจะเป็นเพียงช่วงเวลาระยะสั้นๆก็ตาม...
ร่างเล็กเดินเอื่อยเฉื่อยมายังสวนหลังบ้าน ก่อนจะทิ้งขาจุ่มลงกับสระว่ายน้ำและเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
"สามปีแล้วนะฮะ... "
"ตอนนี้คิบอมกำลังทำอะไรอยู่... "
"จะรู้มั้ยว่า พรุ่งนี้ทงเฮก็จะโตขึ้นอีกปีแล้ว... "
"อยากฟังเสียงคิบอมร้องเพลงให้ทงเฮจัง... "
เวลาค่อยๆร่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆ...
เด็กหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน...
แม้ว่าอากาศจะเริ่มเย็นขึ้นก็ตาม..
ร่างเล็กยกมือขึ้นกอดตัวเองที่เริ่มสั่นและทอดสายตามองลงไปยังน้ำที่กระเพื่อมเบื้องหน้า..
น้ำใสจากดวงตาคู่สวยหยดลงรวมกับสระน้ำทำให้เกิดคลื่นเป็นวงกว้าง...
ร่างเล็กหยิบมือถือเครื่องหรูที่ตัวเองพกตลอดเวลาออกมาวางไว้ริมสระ..
เวลาที่หน้าจอนั้นบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานก็กำลังจะถึงวันใหม่...
นิ้วเรียวเตรียมกดปุ่มเล่นเสียงเมื่อเวลาจะใกล้ตีเที่ยงคืน...
แต่ในขณะที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือนั้น...
ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวและมองไม่ชัด...
มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกุมหัวที่เริ่มปวด..
ในขณะที่สติกำลังหลุดลอย..
เงาดำอะไรสักอย่างผ่านหน้าไป..
และ...
ทุกอย่างก็ดับวูบลง
.........
.....................
"อื้อ...ปวดหัวจัง.. "
ตาเรียวกระพริบถี่เพื่อปรับแสงที่เข้ามาจากทางหน้าต่าง..มือเรียวถูกยกขึ้นคลึงหัวตัวเองเพื่อคลายความปวดเมื่อย...
พอได้สติ..ตาโตก็กวาดตาไปทั่ว....
ห้องของเขา...
ใครกันที่พาขึ้นมา..
พี่หรอ?...
"มือถือ!.. "เมื่อนึกขึ้นได้..ทงเฮก็รีบกวาดตามองหาทันทีและก็พบว่ามันถูกวางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียง..
มือเล็กเอื้อมไปหยิบก่อนจะกดเข้าหาเมนูอัดเสียงอย่างทุกครั้ง...
แต่ไฟล์ในนั้น..
กลับไม่มีอะไรเหลือเลย!
ในขณะที่เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนเตียง..ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงที่ในมือถือชามข้าวต้มร้อนกำลังเดินมุ่งหน้าเข้ามาหา...
ตาโตจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา...
ตาคมคู่เดิมกำลังยิ้มให้เขา..
มือใหญ่กำลังยกขึ้นซับน้ำตาที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตอนไหน..
พระเจ้าบอกผมที...
ว่าผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?...
"สุขสันต์วันเกิดนะ... "
"...ฮึก..ฮึก...คิบอม..จริงๆใช่มั้ย?"
ร่างเล็กโผกอดคนตรงหน้าอย่างโหยหา น้ำตามากมายพรั่งพรูกันออกมา มือเล็กกอดรัดคนตรงหน้าแน่น ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะอันตรธานหายไปถ้าหากกอดไม่แน่นพอ
"ครับ...คิบอมของทงเฮคนนี้กลับมาแล้ว... "ร่างใหญ่กอดกระชับตอบ
"ต่อไปนี้ทงเฮจะได้ฟังเสียงผมจนเบื่อกันไปข้างนึงเลย...ไม่จำเป็นต้องฟังจากมือถืออีกแล้วนะ"คิบอมผละอ้อมกอดออกก่อนจะเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากเล็กของอีกคน
"คิบอมรักทงเฮนะ"
"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"
END OF SPECIAL
ทางเดินขาวโพลนปกคลุมไปด้วยหิมะ..ต้นไม้ที่ไร้ใบไม้ใดๆปกคลุม สีสันต่างๆของวันคริสมาสต์แข่งกันฉายแสงสีอยู่ตามทางท้องถนน..
เท้าเล็กเดินย่ำผ่านย่านช๊อปปิ้งที่มีคู่รักขวักไขว่เดินยิ้มแย้มไปมา...
อะไรจะดีเท่าช่วงเวลาแห่งความสุขกับคนรักสินะ..
ตาโตดำขลับทอดสายตามองไปเรื่อย ขาเรียวพาตัวเองเดินไปเรื่อยๆ ก่อนจะหลบเข้าร้านเค้กร้านประจำเพื่อหาไออุ่น
"อ้าวแจจุง!...มาคนเดียวหรอ? "
"แหม ลุงฮะ ถามแบบนี้อีกแล้ว แล้วจะให้ผมมากับใครล่ะ?"
"โสดนานแล้วนา ไม่คิดจะมีแฟนเหมือนกับคนอื่นเขาบ้างหรอ? มากินเค้กคนเดียวบ่อยๆแบบนี้ เหงาแย่"
"จะให้ทำไงได้ล่ะฮะ ก็เจ้าเพื่อนตัวดีออกไปฉลองกับแฟนเขานี่นา"
"เราก็หาสักคนสิ หน้าตาแบบนี้เขาเรียกว่า...อะไรนะ..สวยเลือกได้ไม่ใช่หรอ?"ลุงขายเค้กหน้าตาอารมณ์ดีแซวร่างบางที่ยืนอมยิ้ม มือใหญ่ของชายสูงอายุหยิบเค้กรสประจำที่แจจุงชอบกินใส่ถุงให้อย่างรู้หน้าที่...
"ปีหน้าไม่เอาแล้วนะ มากินคนเดียวเนี่ย"
"ทำไงได้ล่ะฮะ ผมน่ะสวยเลือกได้ แต่ไม่มีใครเลือกผมนี่น่า"ร่างบางว่าติดตลกพลางยื่นมาขาวซีดเพราะอากาศจากข้างนอกไปรับเค้กก่อนจะหยิบเงินจ่ายให้
เจ้าของร้านรับเงินมาก่อนจะล้วงหยิบดอกกุหลาบขาวให้หนึ่งดอกอย่างทุกครั้งที่แจจุงมาที่นี่...
แจจุงรับมันก่อนจะยิ้มให้และเดินออกจากร้านไป
"ใครกันแน่นะ ที่ไม่เลือกใคร...เมื่อไรจะได้เห็นรอยยิ้มของแจจุงคนเก่าสักทีกันล่ะ... "ชายสูงอายุพึมพำกับตนเอง....
สามปีมานี้ ร่างเล็กจะมาร้านนี้บ่อยที่สุดก็ในช่วงฤดูหนาว เขาจะมากินเค้กรสประจำคนเดียวทุกครั้ง...
ในแต่ละครั้งที่มา และสิ่งที่จะได้ติดกลับไปทุกครั้งคือกุหลาบขาวหนึ่งดอก...
ดอกไม้ที่เขาเคยได้ทุกปีในวาเลนไทน์..
ร่างบางทิ้งตัวลงใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ข้างริมธาร..
ต้นไม้ต้นเดิม...
ต้นแห่งความทรงจำ...
มือเล็กค่อยๆแกะกล่องเค้กช๊อกโกแลตของโปรด...ระหว่างกินเค้กแสนอร่อย ตาโตก็กวาดตามองไปทั่วบริเวณ
ไม่ว่าที่ไหน ในวันนี้ก็มีแต่คนรักอยู่ด้วยกันสินะ...
เค้กคำสุดท้ายถูกปากเรียวแดงกัดกินจนหมดก้อน...หลังจากนั้นร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืน เงยหน้ามองท้องฟ้า...หลับตาลงเล็กน้อยก่อนจะลืมตา...และเดินกลับบ้าน...
เมื่อร่างบางมาถึงห้องนอน ขาเรียวเดินเลยออกไปจนถึงระเบียง มือเรียววางกุหลาบลงในแจกันที่วางอยู่ใกล้ตัวที่สุด...
"สงสัยต้องไปซื้อแจกันเพิ่มแล้วล่ะมั้ง... "ร่างบางพึมพำกับตนเองพลางนั่งมองกุหลาบที่ปักอยู่ในแจกันนับสิบ...บางอันก็บรรจุแต่ดอกที่เหี่ยวเฉาแล้ว...
แต่รางบางไม่เคยทิ้งมันเลยแม้แต่ดอกเดียวตั้งแต่ตลอดสามปีที่ได้รับมันมา...
ตาโตคู่สวยมองผ่านดอกไม้เลยไปยังท้องฟ้าที่ดวงดาวแข่งกันส่องสว่าง...
"อีกไม่กี่วันก็ต้องไปกินเค้กคนเดียวอีกแล้วสินะ... "
เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันครบรอบ...
วันที่เขาเริ่มต้นจะอยู่คนเดียว...
.......
..................
"อ้าว แจจุง วันนี้มาเร็วนะ"
"ฮะ กลัวว่าเดี๋ยวตกดึกหิมะอาจจะลง ผมเลยรีบมานะฮะ ถ้าเค้กยังไม่เสร็จก็ไม่เป็นไรนะฮะ.."
"ลุงเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ "ชายกลางคนพูดอย่างอารมณ์ดีพลางยื่นถุงเค้กให้
"เอ๋ ทำไมมันใหญ่จังล่ะฮะ...ผมกินคนเดียวนะฮะลุง เอาแบบขนาดเดิมดีกว่า... "
"วันนี้มีแต่ขนาดนี้แล่ะ ถือซะว่าลุงแถมให้ละกัน... "
"แต่ว่า... "
"เอาหน่า...อะแล้วก็นี่... "นอกจากวันนี้แจจุงจะได้เค้กไซส์ใหญ่กว่าปกติแล้ว ดอกไม้ที่เคยได้ก็มากและใหญ่กว่าทุกครั้งเช่นกัน..
"อันนี้ไม่ต้องถามลุง...คนให้เขาให้มาแบบนี้"ลุงคนขายรีบเอ่ยปากก่อนที่แจจุงจะตั้งคำถามเรื่องที่ว่าดอกไม้กุหลาบทำไมวันนี้กลายเป็นช่อดอกไม้ใหญ่หลายสิบดอกได้...
"ฮะ ขอบคุณฮะ... "
หลังจากออกจากร้าน ร่างบางออกเดินมายังต้นไม้ต้นเก่า...
เฉพาะวันนี้เท่านั้น...
ที่เขาขอกับตัวเองเอาไว้...
ว่าสามารถร้องไห้อย่างที่ต้องการได้...
ในปีหนึ่ง จะอนุญาตตัวเองแค่วันนี้เท่านั้น...
ร่างเล็กทิ้งตัวลงพร้อมกับเค้กและดอกไม้ข้างตัว...
ภาพบรรยากาศเก่าๆค่อยๆผุดขึ้นมาในความทรงจำ...
ไม่มีเสียงสะอื้น ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกจากปากบาง...
แต่น้ำตากลับไหลอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีวันสิ้นสุด...
สีหน้าอันนิ่งเฉยจ้องมองไปยังแม่น้ำตรงหน้า...
ภาพสะท้อนของใครอีกคนที่มักจะนั่งเคียงข้างกลับผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ผ่านไปสักพักใหญ่..มือเล็กค่อยๆหยิบถุงเค้กแกะออกก่อนจะค่อยๆกินมันอย่างทุกครั้ง อาจจะแปลกสักหน่อยเพราะวันนี้เค้กก้อนใหญ่เป็นพิเศษ
กึก!
"โอ๊ย....นี่เม็ดช๊อกโกแลตหรืออะไรเนี่ย.."ร่างเล็กว่าพลางค่อยๆคายบางอย่างที่แทบจะทำให้เขาเกือบฟันหัก...
กริ๊ก..
แสงดาวที่สะท้อนบนท้องฟ้าฉายให้เห็นสิ่งที่เขาเพิ่งคายออกมาอย่างชัดเจน..
จี้สลักชื่อคนที่เขาไม่มีวันลืม...
".YUNHO."
เสียงฝีเท้าจากทางด้านหลังค่อยๆใกล้เข้ามาและดังชัดเจนในโซนประสาทของแจจุง...
"รัก"
ไม่มีคำขอโทษ...
ไม่มีคำขอวอนให้ฟังเหตุผลใดๆอย่างครั้งก่อน....
แต่กลับเป็นคำที่เคยเอื้อนเอ่ยเกือบหกปีผ่านมาแล้ว...
เป็นคำที่ทำให้เกิดความสัมพันธ์ของคนสองคน...
สิ่งที่แจจุงเคยหวังให้เวลาช่วยทำให้เขาได้ลืม คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังในตอนนี้
แต่สิ่งที่เขากลับลืมและละทิ้งอย่างไม่เหลือ คือทิฐิทั้งหมดที่เคยมี...
วันนี้เมื่อสามปีก่อน...
เคยเป็นวันที่ทุกข์ที่สุดในชีวิตของผม..
แต่ในวันนี้..
มันกำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นวันที่ผมจะมีความสุขที่สุดในชีวิต..
คนๆนี้ใช่มั้ยครับ?
ที่พระเจ้าส่งมาให้ผม...
ให้เราสองคนได้เรียนรู้รสชาติของความรัก...
การเริ่มต้น...
การเลิกลา...
ความทุกข์...
ความสุข...
ความเข้าใจ...
และ...
การให้อภัย...
ไม่รู้ว่าตัวเองถูกโอบกอดโดยคนข้างหลังเมื่อไร...
แต่รู้แค่ว่าโอบกอดนั่นช่างอบอุ่นและแนบแน่นจนไม่สามารถต้านทานได้...มือบางกอดตอบกลับแนบแน่นไม่แพ้เช่นกัน..
วัตถุเย็นๆถูกติดเข้ากับสร้อยและถูกสวมเข้ากับคอเรียวสวย...
ร่างสูงไม่ปล่อยเวลาให้เลยไปอย่างเสียเปล่าแม้แต่วินาทีเดียว...
ใบหน้าคมเลื่อนเข้าใกล้ก่อนจะจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากเล็ก...
เนิ่นนาน...
แจจุงหลับตาพริ้ม...
ความสุขที่ห่างหายมานาน...
กำลังถูกเติมเต็ม..
สุข..
จนล้นใจ...
"ฉันก็รักยุนโฮ"
END OF SPECIAL
YUCHUN X JUNSU
ฝีเท้าใหญ่ที่ตอนแรกออกวิ่งเต็มแรงหยุดชะงักอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากต้นไม้ต้นใหญ่ริมแม่น้ำ...
ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่มิกกี้หยุดยืนมองภาพตรงหน้านั้น...
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขาเรียวยาวพาตัวของเขาออกมาจากที่ตรงนั้นได้ยังไง..
ขายาวพาเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายก่อนที่จะหยุดลง...
ช่อดอกไม้ที่เพิ่งซื้อหลังจากออกมาจากบ้านของคุณนายคิมเพื่อมายังร้านเค้กตามคำบอกเล่าของซีวอน
และชางมินถูกทิ้งลงถังขยะใกล้ๆ...
ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งยาวริมถนน..
สายตาทอดมองไปเรื่อย มองผ่านผู้คนและแสงสีในวันที่คู่รักกำลังมีความสุข...
นายกำลังมีความสุขใช่มั้ย?...
แจจุง...
ฉันควรยินดี...
ถึงจะถูกต้องใช่รึเปล่า?...
"จุนซู"
"อะไร"คนถูกเรียกขานรับเสียงขัดใจ เพราะกำลังใช้ความคิดเพ่งพินิจเป็นอย่างยิ่งว่าจะเลือกกินสายไหมสีไหนดี..
"นี่... "คนเรียกสะกิดยิกๆเมื่อเพื่อนตัวเล็กยังไม่ยอมหันมา
"อะไรเล่ายอกแจ มีอะไรก็พูดมาสิ"
"ฉันว่า คนนั้นหน้าตาคุ้นๆนะ"
"อะไรนักหนานะ ยุ่งกับคนอื่นเขาจริง... "
"หน้าเขาเหมือน... "
"จะเหมือนใครนักเชียว.. "เซียตัดความรำคาญยอมละสายตาจากสายไหมหันไปมองคนที่เพื่อนของตนว่า...
เสียงของผู้มาใหม่ขาดหายเข้าห้วงลำคอทันทีที่เห็นว่าคนที่นั่งห่างไปไม่ไกลนักคือใคร
"พี่ยูชอน... "
เหมือนร่างสูงหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงหวานใสอันคุ้นเคย..
"อ้าว..จุนซู..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ.. "
..........
.....................
"น้ำฮะ.. "มือเรียวเล็กยื่นขวดน้ำเปล่าให้กับร่างสูงก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงกับม้านั่งตัวเดียวกัน
"แล้วเพื่อนล่ะ? "ร่างสูงรับมาก่อนหันไปยิ้มถาม
"หนีกลับไปแล้วฮะ..ไปอยู่กับแฟนมัน"เซียพูดด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ สีหน้าบู้ลงตามอารมณ์เพื่อนถูกทิ้ง..
"แล้วเราไม่มีบ้างหรอ? เหงาแย่ คริสต์มาสทั้งที น่าจะอยู่กับแฟนไม่ใช่หรอ? "
แล้วพี่ล่ะฮะ?...
เป็นคำถามที่เซียอยากจะถามออกไปใจจะขาด...
แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มโลมาน่ารักกลับไปแทน...
"แล้วที่มหาลัยล่ะเป็นไง ปีสุดท้ายแล้วนิ"
"ก็ยากดีฮะ..อาจารย์สั่งงานกะฆ่ากันให้ตาย ช่วงนี้พวกเราทำงานยังกับเกษตรกรเลย"
มิกกี้อมยิ้มขำกับมุขที่ไม่น่าขำของร่างเล็ก
รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...
"แล้วพี่มาทำอะไรที่โซลล่ะฮะ.. "
ทำอะไรน่ะหรอ?...
จะให้ตอบว่าไงดีละนะ?..
หลังจากจบมหาลัยแล้ว เขาก็ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้าน ช่วยงานที่บ้านอยู่เกือบปี ไม่ได้แวะกลับมาที่โซลเลย จะมีก็แต่ไอ้เพื่อนตัวดีที่มาบ่อยจนแทบจะเรียกว่าย้ายบ้านเลยก็ได้...ก่อนจะมาทุกครั้งก็จะลากจะจิกให้มาด้วย..
ชวนตั้งหลายครั้ง ปฏิเสธมาตลอด..ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมครั้งนี้ถึงตอบตกลง...
มาถึงโซลยังไม่ทันไร...
ไม่ได้เจอคนที่อยากเจอ...
ถึงได้รีบออกมาทันทีที่รู้ว่าอยู่ไหน...
แต่สิ่งที่ได้เห็น...
มันยืนยันดีเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ...
ความรู้สึกแทบขาดใจ...
เป็นแบบนี้เองหรอ?..
"พี่มาเยี่ยมคุณป้า แม่ของแจจุงน่ะ"
"ดึกแล้ว กลับบ้านเถอะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง วันนี้เห็นว่าหิมะอาจจะตกด้วย...อากาศตอนดึกๆยิ่งหนาวๆด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา.. "
ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนมาหยุดยืนตรงหน้าร่างเล็กและพากันเดินออกไป...
.............
...................
"ถึงแล้วฮะ.. "
"บ้านสวยดีนะ...อยู่คนเดียวหรอ?.. "
"พ่อกับแม่ไม่อยู่น่ะฮะ...ไปทำงานต่างประเทศ อาทิตย์หน้าถึงจะกลับ"
"รีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา... "
"ไปนะ... "มิกกี้หันหลังกลับทำท่าจะเดินออก
"เอ่อ...แล้วพี่ล่ะฮะ?... "
ร่างสูงไม่ตอบอะไร กลับหันมาส่งยิ้มหวานราวเจ้าชายให้ก่อนเดินลับหายไป...
ณ ผลับหรูแห่งหนึ่ง...
แก้วเหล้าทรงสวยถูกวางกระแทกลงกับโต๊ะรอบที่เท่าไรไม่สามารถบอกได้...แต่จำนวนขวดเหล้าบนโต๊ะบ่งบอกได้ดีว่าคนที่ถือแก้วนั้นเมาแค่ไหน...
ร่างสูงยกแก้วซัดดื่มแบบไม่ยั้งเป็นเวลาหลายชั่วโมงติดต่อกัน..และไม่มีทีท่าว่าหยุดเมื่อใด
"...แล้วจะกลับบ้านได้ยังไงเนี่ย? "ร่างเล็กที่แอบตามมา และนั่งสังเกตการณ์อยู่อีกโต๊ะใกล้ๆ มองไปก็เห็นว่ามิกกี้เริ่มฟุบกับโต๊ะแล้ว
เซียรออีกสักพักก็เห็นท่าไม่ดี ขนาดร่างสูงจะลืมตาไม่ขึ้นแล้วแต่ก็ยังพยายามจะรินเหล้าใส่แก้วเพิ่มอีก ร่างเล็กจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินตรงไปยังโต๊ะของมิกกี้
"พี่ยูชอนฮะ... "
"อื้ออ.... "
"พี่ยูชอน พี่เมามากแล้วนะฮะ กลับกันเถอะฮะ... "เซียว่าพลางวางเงินลงบนโต๊ะก่อนพยายามพยุงร่างสูงให้ลุกจากโต๊ะด้วยความยากลำบาก...
"อื้อ...ไม่เมา...ไม่กลับ... "ร่างสูงอีกคนที่แทบไร้สติโวยวาย พยายามปัดมือเล็กให้ออกจากการเกาะกุม..
เมื่อลากมาถึงหน้าผับ เซียก็โบกรถโดยเร็วและบึ่งกลับบ้านทันที
ตึง!
"คนอะไรตัวหนักชะมัด...เห้อ หมดสภาพเลยจริงๆ.. "หลังจากโยนร่างสูงลงบนเตียงเรียบร้อยแล้ว โลมาน้อยของเราก็หายเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะออกมาใหม่พร้อมกับกะละมังและผ้าหนึ่งผืน...
ร่างเล็กบรรจงถอดเสื้อร่างสูงออกด้วยมืออันสั่นเทา...ก่อนจะค่อยๆเช็ดตัวให้อย่างเบามือ...
"เป็นฉันไม่ได้เลยใช่มั้ย?... "
"ทำไมล่ะ.... "
"ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ... "
"ถ้าเพียงฉันเจอนายก่อน...คนๆนั้นก็จะเป็นฉันใช่มั้ย?.... "
ร่างเล็กทนไม่ไหวอีกต่อไปกับแต่ละประโยคที่หลุดออกมา...
ไม่ว่าเมื่อไร..
ก็จะมีแต่พี่แจจุงเท่านั้นสินะฮะ...
มือเรียวเล็กวางผ้าลงกับกะละมังก่อนกำลังจะหันตัวออกไปจากห้อง แต่ก็โดนมือใหญ่คว้าตัวไว้ก่อนจะดึงลงและยกตัวเองขึ้นทาบทับกับเตียง..
"พะ...พี่ยูชอน...ปล่อยนะฮะ... "ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข็งแรงอย่างไร้หนทาง...
"ใจร้าย...ฉันก็รักแจจุงไม่แพ้กันนะ...ทำไมถึงให้โอกาสฉันบ้างไม่ได้... "จมูกโด่งซุกไซร้ลงกับซอกคอหอมกรุ่น...มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วร่างกายของคนด้านล่างที่สั่นสะท้านด้วยความกลัว..
"ฮึก..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะฮะ..."
"รักแจจุง ได้ยินมั้ย ฉันรักนาย!! "
"ฮึก ปล่อยผม!..จุนซู ผมจุนซู ได้ยินมั้ยฮะ ผมจุนซู..ฮึก ไม่..ฮึก ไม่ใช่พี่แจจุง!! "เหมือนมีกรีดลงกลางอกของร่างบาง ชื่อแจจุงเหมือนเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ...น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่..
"ปล่อยผมนะ!! มะ..ไม่ อื้ออ..."ร่างสูงที่เหลือสติเพียงน้อยนิดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น..ย้ำริมฝีปากช่างเจรจาลงไปก่อนจะฉวยโอกาสเมื่อร่างบางเผลอส่งลิ้นเข้าไปสำรวจโพรงปากเล็กอย่างเอาแต่ใจ มือใหญ่สอดเข้าเสื้อตัวเล็กบีบเฟ้นรุนแรงตามอารมณ์ที่ครุกกรุ่น ยากที่จะควบคุม...
"อ๊ะ..ไม่นะ..ปล่อยผมนะฮะ..ฮึก..พี่ยูชอน.. "
"แจจุง... "
"แจจุง.."
"รัก...รักนาย.."
.
"โอ้ย ทำไมปวดหัวงี้วะ... "
ร่างสูงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่ หยีตาหนีแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ก่อนจะค่อยๆสำรวจรอบๆห้อง...
"แล้วที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย... "มิกกี้ว่าพลางมองไปรอบห้องสีฟ้าอ่อนสดใส ของตกแต่งส่วนใหญ่มีแต่โลมากระจายอยู่รอบห้อง...
ร่างสูงยืนขึ้นหน้ากระจกสำรวจตัวเองที่ยังอยู่ในชุดเมื่อคืน...มือเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเองขณะใช้ความคิด..
สัมผัสที่อ่อนหวาน...
แต่ร้อนแรงในคราเดียวกัน..
ใครกันนะ!?
มิกกี้หันมองรอบห้องเร็วๆก่อนจะไปสะดุดกับรูปบนหัวเตียง...
"ให้ตายเถอะ...นี่ทำอะไรลงไปวะ ยูชอน!"ร่างสูงรีบคว้าเสื้อตัวนอกของตัวเองที่หล่นอยู่ที่พื้นใส่ลวกๆก่อนรีบออกจากบ้านทันที...
........
...................
"จุนซู.. "
"จุนซู...จุนซู จุนซูโว้ย!!!!!!!!!! "
"อะไรเล่า จะตะโกนหาพระแสงอะไรล่ะ ใกล้ๆแค่นี้"
"ก็ใครใช้ให้มีหูตึงอย่างกะคนอายุแปดสิบล่ะ...เรียกตั้งแปดชาติ มัวคิดบ้าอะไรอยู่?"
"ก็...เปล่า...ก็เรื่อยๆเปื่อยๆนั่นแล่ะ แล้วนายล่ะมีอะไร แหกปากยังกะลิงถูกจับขึ้นเขียง"
"ฉันจะบอกว่า กลับบ้านคนเดียวนะวันนี้ มีงานต้องสะสางว่ะ เซ็ง"
"โดนเรียกซ่อมก็บอกมาเหอะ"
"เออ กูตก พอใจป่ะ? "
"งั้นฉันไปก่อนละกันนะ... "ว่าแล้วร่างบางก็พาตัวเองลุกขึ้นยืนจากม้านั่งหินอ่อนหน้าคณะในมหาลัยก่อนจะมุ่งหน้าเดินออกไปทางประตูใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นประตู รถคันหรูก็มาจอดเทียบด้านข้างทันที
"จุนซู"
เมื่อเซียเห็นว่าคนในรถเป็นใครก็เร่งฝีเท้าเดินทันที แต่มิกกี้ก็ไวพอที่จะออกมาจากรถและขวางทางร่างเล็กไว้ทันท่วงที
"ไปกับพี่ก่อน.. "ชายหนุ่มหล่อภายใต้แว่นกันแดดสีชาว่าพลางเปิดประตูรถ...
"ผมต้องไปทำงานกับเพื่อน...คงไม่สะดวกครับ"ภาษาสุภาพที่ดูห่างเหินที่คนตัวเล็กใช้ทำเอาคู่สนทนาหน้าตึงไม่พอใจอย่างไร้สาเหตุ
"ไปกับพี่..จุนซู"เสียงถูกปรับให้เข้มขึ้นเป็นเชิงบังคับ...
"ไม่ครับ"
"จุนซู เราต้องคุยกันนะ! "
"แต่ผมไม่มี.. "
"หรือจะให้คุยกันตรงนี้.. "มิกกี้เริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่ ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเห็นทีท่าเย็นชาและดื้อไม่อ่อนข้อแบบนี้จากคนตรงหน้า...
"แต่...อ๊ะ.."
"มากับพี่..."
ไม่รอให้เซียปฏิเสธอีกรอบให้เสียเวลา ร่างสูงดึงคนตัวเล็กเข้ารถก่อนจะรีบออกรถไปทันที...
รถคันหรูถูกจอดลงที่หน้าบ้านคนตัวเล็ก...เซียทำท่าจะเปิดประตูแต่ถูกมือใหญ่รั้งไว้..
"เรื่องเมื่อคืน..."
"ถ้าพี่จะเป็นห่วงเรื่องเมื่อคืนล่ะก็..ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรทั้งนั้น ระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น...พี่เมามากและผมก็แค่เช็ดตัวให้พี่...และ... "
"พี่ก็จูบเรา... "
พี่ยูชอนรู้...
ทั้งๆที่ไม่สติแบบนั้น..
ทั้งๆที่เรียกเขาด้วยชื่อของคนอื่น...
ทำไม...
มันหมายความว่ายังไงกันแน่...
"พี่..เอ่อ...... "
"ไม่เป็นไรฮะ..ถ้าพี่จะขอโทษเรื่องนั้น ผมไม่ถือ เพราะเมื่อวานพี่ก็เมามาก...ดังนั้น..อ๊ะ อื้อ! "
ร่างสูงประกบปิดปากของร่างเล็กทันที...
ทำไมกันนะ..
แค่ร่างเล็กตรงหน้าพูดตัดพ้อเพียงไม่กี่คำ...
แต่เขาทนฟังไม่ได้...
และมันน่าแปลกมั้ย...
ที่เขาโหยหาริมฝีปากนี้...
โหยหาความรู้สึกแม้จะถูกประทับเพียงไม่กี่ครั้ง...
แต่มันกลับตราตรึงจนแทบจะลบความรู้สึสามปีที่เขาทุ่มเทให้กับแจจุงแทบไม่เหลือ...
ความต้องการถูกจุดขึ้นเพียงคิดถึงใบหน้าของคนตัวเล็กนี่...
เพียงแค่ข้ามคืน..
แต่เขาไม่สามารถเลิกคิดถึงเรื่องของจุนซูได้แม้แต่วินาทีเดียว..
"ฮึก...ทำไม..ฮึก...ทำไมพี่ยูชอนทำแบบนี้ฮะ..ผมไม่ใช่พี่แจจุงนะ..ผมไม่ใช่ตัวแทนของใครทั้งนั้นนะฮะ! "ร่างเล็กพูดพลางสะอื้นไห้หลังจากที่ร่างสูงปล่อยริมฝีปากให้เป็นอิสระแล้ว...
"ก็ไม่ใช่น่ะสิ... "
"....."
ร่างบางช้อนตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาจ้องลึกเข้าไปในตาคมอย่างต้องการหาคำตอบ..
"จะหาว่าพี่บ้าก็ได้...แต่ถ้าเป็นจุนซู..พี่จะต้องลืมแจจุงได้แน่..ถึงมันจะฟังดูเห็นแก่ตัว...แต่พี่อยากให้จุนซูเชื่อพี่สักครั้ง "
"เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน... "
"...ได้มั้ย? "
ร่างสูงเอื้อนเอ่ยพลางสบตาเรียวด้วยสายตาจริงจัง...
"สำหรับผม..ถ้าจะให้เริ่มก็คงไม่ได้... "
"เพราะผมเริ่มต้นรักพี่ไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่ผมได้เจอพี่แล้วล่ะฮะ... "
ความรักที่กำลังวิ่งเข้าหา...
เราก็น่าจะเสี่ยงลองสักครั้งดู..
ใช่มั้ยครับ?
END OF SPECIAL
KIBUM X DONGHAE
"ทงเฮ...จะไม่ไปกับพี่จริงๆหรอ? "
"ไม่อะฮะ..พี่ไปเถอะ...ผมรู้สึกไม่ค่อยดี อยากอยู่บ้านมากกว่า"
"ตามใจนะ งั้นพี่คงกลับดึกๆ ไม่ต้องรอขึ้นนอนได้เลยนะ.. "
"ฮะ ขอให้สนุกนะฮะ"
เสียงรถยนต์คันหรูแล่นออกจากหน้าบ้านไปหลังจากที่สิ้นเสียงพี่สาวของทงเฮ...
ทงเฮกลับมาอยู่อเมริกาได้สามปีแล้ว...แต่ทุกครั้งที่หยุดปิดเทอม..ทงเฮจะไปเกาหลีทุกครั้ง..
เด็กหนุ่มมักจะไปคนเดียวและพักอยู่ในคอนโดสมัยที่เคยเรียนอยู่เกาหลี...และอยู่ที่นั่นจนกว่าจะใกล้เปิดเทอมจึงกลับมา...
จนปีที่แล้วที่เป็นปีสุดท้ายของการเรียนในมหาลัย...
ทงเฮตัดสินใจว่า...
เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว..
ก็จะกลับเกาหลีอย่างถาวร...
ที่นั่นแม้จะไม่ใช่สถานที่ที่เขาได้พบกับคนรัก...
แต่ก็เป็นสถานที่แห่งความทรงจำมากมายที่เกิดขึ้น ถึงจะเป็นเพียงช่วงเวลาระยะสั้นๆก็ตาม...
ร่างเล็กเดินเอื่อยเฉื่อยมายังสวนหลังบ้าน ก่อนจะทิ้งขาจุ่มลงกับสระว่ายน้ำและเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน
"สามปีแล้วนะฮะ... "
"ตอนนี้คิบอมกำลังทำอะไรอยู่... "
"จะรู้มั้ยว่า พรุ่งนี้ทงเฮก็จะโตขึ้นอีกปีแล้ว... "
"อยากฟังเสียงคิบอมร้องเพลงให้ทงเฮจัง... "
เวลาค่อยๆร่วงเลยผ่านไปเรื่อยๆ...
เด็กหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน...
แม้ว่าอากาศจะเริ่มเย็นขึ้นก็ตาม..
ร่างเล็กยกมือขึ้นกอดตัวเองที่เริ่มสั่นและทอดสายตามองลงไปยังน้ำที่กระเพื่อมเบื้องหน้า..
น้ำใสจากดวงตาคู่สวยหยดลงรวมกับสระน้ำทำให้เกิดคลื่นเป็นวงกว้าง...
ร่างเล็กหยิบมือถือเครื่องหรูที่ตัวเองพกตลอดเวลาออกมาวางไว้ริมสระ..
เวลาที่หน้าจอนั้นบอกให้รู้ว่าอีกไม่นานก็กำลังจะถึงวันใหม่...
นิ้วเรียวเตรียมกดปุ่มเล่นเสียงเมื่อเวลาจะใกล้ตีเที่ยงคืน...
แต่ในขณะที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบมือถือนั้น...
ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวและมองไม่ชัด...
มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นกุมหัวที่เริ่มปวด..
ในขณะที่สติกำลังหลุดลอย..
เงาดำอะไรสักอย่างผ่านหน้าไป..
และ...
ทุกอย่างก็ดับวูบลง
.........
.....................
"อื้อ...ปวดหัวจัง.. "
ตาเรียวกระพริบถี่เพื่อปรับแสงที่เข้ามาจากทางหน้าต่าง..มือเรียวถูกยกขึ้นคลึงหัวตัวเองเพื่อคลายความปวดเมื่อย...
พอได้สติ..ตาโตก็กวาดตาไปทั่ว....
ห้องของเขา...
ใครกันที่พาขึ้นมา..
พี่หรอ?...
"มือถือ!.. "เมื่อนึกขึ้นได้..ทงเฮก็รีบกวาดตามองหาทันทีและก็พบว่ามันถูกวางแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะใกล้ๆหัวเตียง..
มือเล็กเอื้อมไปหยิบก่อนจะกดเข้าหาเมนูอัดเสียงอย่างทุกครั้ง...
แต่ไฟล์ในนั้น..
กลับไม่มีอะไรเหลือเลย!
ในขณะที่เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่บนเตียง..ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงที่ในมือถือชามข้าวต้มร้อนกำลังเดินมุ่งหน้าเข้ามาหา...
ตาโตจ้องคนตรงหน้าไม่วางตา...
ตาคมคู่เดิมกำลังยิ้มให้เขา..
มือใหญ่กำลังยกขึ้นซับน้ำตาที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตอนไหน..
พระเจ้าบอกผมที...
ว่าผมไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย?...
"สุขสันต์วันเกิดนะ... "
"...ฮึก..ฮึก...คิบอม..จริงๆใช่มั้ย?"
ร่างเล็กโผกอดคนตรงหน้าอย่างโหยหา น้ำตามากมายพรั่งพรูกันออกมา มือเล็กกอดรัดคนตรงหน้าแน่น ราวกับว่ากลัวคนตรงหน้าจะอันตรธานหายไปถ้าหากกอดไม่แน่นพอ
"ครับ...คิบอมของทงเฮคนนี้กลับมาแล้ว... "ร่างใหญ่กอดกระชับตอบ
"ต่อไปนี้ทงเฮจะได้ฟังเสียงผมจนเบื่อกันไปข้างนึงเลย...ไม่จำเป็นต้องฟังจากมือถืออีกแล้วนะ"คิบอมผละอ้อมกอดออกก่อนจะเอาหน้าผากของตนชนกับหน้าผากเล็กของอีกคน
"คิบอมรักทงเฮนะ"
"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"
END OF SPECIAL