Storythai

ร้านกาแฟอบอุ่นริมถนนในเมืองใหญ่ยามเช้า ในมุมที่ชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่นั้น มองออกไปทางกระจกร้านก็จะเป็นทิวทัศน์ของสวนสาธารณะใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งมีผู้คนไม่น้อยกำลังออกกำลังกายวิ่งจอกกิ้งยามเช้า บ้างก็เดินทอดน่อง บ้างก็มีเดินซื้อจับจ่ายซื้อของ

สายตาคมมองผ่านผู้คนไปเรื่อย ในสมองพลันคิดถึงเรื่องวันก่อนที่ทงเฮมาลาเขาครั้งสุดท้าย...



กิ๊งก่อง~

"ครับ?... "เสียงทุ้มเอ่ยดังก่อนตัวขณะเปิดประตูและก็พลันนิ่งไปเมื่อเห็นคนตรงหน้าส่งยิ้มให้...

"สวัสดีฮะ ยุนโฮ"


"มาซะดึกเชียว มีอะไรรึเปล่า? ไหนว่ากลับไปแล้วไม่ใช่หรอ?"แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้าคนถูกถามก่อนที่ชายหนุ่มจะทิ้งตัวลงโซฟาเดี่ยวตัวใหญ่

"ก็..มีอะไรนิดหน่อย ต้องเลื่อนไฟล์ทน่ะฮะ นี่ก็จะบินคืนนี้แล้วล่ะ"คนตัวเล็กว่าพลางดึงแก้วมาใกล้ตัวก่อนยกขึ้นดื่ม

"แล้วคิบอมล่ะ? "

มือเล็กชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบพลางยิ้ม

"เก็บของอยู่ที่ห้องน่ะฮะ ของเขาเยอะมากเลย พอบอกให้มาหายุนโฮด้วยกัน ก็โวยวายว่าถ้าแบบนั้นก็ตกเครื่องแน่ๆ เขาก็เลยฝากมาลายุนโฮด้วยเลยน่ะฮะ"

"ที่ผมมาวันนี้...ผมจะมาลา และผมคงไม่ได้กลับเกาหลีอีกยาว...เพราะงั้น... "

"...ผมจะมาขอบคุณและขอโทษในทุกเรื่อง โดยเฉพาะที่ผมทำให้ยุนโฮต้องเสียแจจุงไป...ผมขอโทษจริงๆนะฮะ...ผม... "

"ฉันขอรับแค่คำขอบคุณก็แล้วกัน...นายไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น...คนที่ผิดน่ะ ฉันเองต่างหาก... "


ใช่ เขาผิดเองเต็มประตู...

เขาเลือกที่จะทิ้งรอยยิ้มสดใสที่มีให้เขาเพียงคนเดียวนั่นได้ลงคอ...

เขาหักหลังความรักที่แจจุงมีให้เขาอย่างเลือดเย็น...


มันก็สาสมแล้วที่เขาควรจะได้รับโทษ...

แค่นี้อาจจะยังน้อยไปด้วยซ้ำ...

ถ้าการลงโทษคือการที่ต้องรอคอยแล้วล่ะก็...

แม้ว่าจะต้องรอตลอดชีวิต...


เขาก็ยินดี...


.
.
.



ยุนโฮทอดสายตาไปเรื่อย แต่แล้วมือใหญ่ที่กำลังคนกาแฟอยู่นั้นกลับหยุดชะงักลง เมื่อสายตาคมสะดุดเข้าที่ใครคนหนึ่ง...

เงินแบ๊งค์ใหญ่ถูกวางไว้บนโต๊ะทันทีโดยที่เจ้าของไม่คิดจะเอาเงินทอน สองขายาวรีบสาวไปให้เร็วที่สุดยังประตูร้าน ทางเดินในร้านดูจะยาวขึ้นทันทีในความรู้สึกของยุนโฮ...



เมื่อถึงหัวมุมถนนร่างเล็กหยีตาลงเล็กน้อย ยกมือเรียวขึ้นบังแดดที่ส่องเข้าหน้าก่อนจะค่อยๆเดินเข้าชิดเข้าฟุตบาทมากขึ้น

"กี่โมงแล้วเนี่ย? สายแล้วแหงมๆ"ว่าพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือโดยไม่ได้สังเกตทางข้างหน้าจึงได้ชนกับคนที่ออกแรงวิ่งมาสุดฝีเท้าเข้า

"โอ๊ย.. "

"......."

"อะไรเนี่ย ชนแล้วเงียบหรอคุณ.... "มือที่ยกขึ้นลูบหัวชะงัก เสียงโวยวายหายไปทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า..และอาการเดิมๆมันก็จะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง...


ไม่ว่าเมื่อไร..ที่ได้เห็น

เขาไม่เคยปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้เลย...


"เอ่อ..ฉันต้องไปซื้อของทำรายงาน...ไปก่อนล่ะ"

"......."ไม่มีคำพูดใดๆจากริมฝีปากได้รูปของอีกคน...แต่สิ่งที่บ่งบอกความรู้สึกของคนตัวสูงตรงหน้าได้ดี คือมือใหญ่ที่ยกคว้าแขนของคนตัวเล็กทันทีที่ทำท่าจะเดินออกด้วยมืออันสั่นเทา...

"ฉันขอคุยกับนายตรงๆสักครั้งจะได้มั้ย? "


..........
...................



"ทำไมแจจุงไปนานจังเลยล่ะ นี่จะสิบเอ็ดโมงแล้วนะ"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปตั้งแต่ไก่โห่ละ ร้านอาจยังเพิ่งเปิดก็ได้มั้ง...กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็โดนซีวอนฟาดเรียบหรอก.. "ชางมินที่ยังอยู่ในชุดนอนเพิ่งตื่นลงมาได้ไม่ถึงสิบนาทีตอบคำถามเพื่อนสนิทของคนรักที่ยิงใส่เขาตั้งแต่เท้ายังแตะไม่ถึงบันไดขั้นสุดท้ายก่อนจะเดินลูบท้องตัวเองเข้าห้องครัว

"พวกนายกินกันไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันมา"ชายหนุ่มตัดสินใจแวะเดินเข้ามาบอกสองคนที่ตั้งหน้าตั้งตากินกันอยู่ก่อนจะรีบเร่งออกจากบ้านไป


"อะไรของมันวะ? เห้ยนั่นมันเกี๊ยวกุ้งฉันนะชางมิน"

"ช่วยไม่ได้ ชักช้าเอง"

"เล่นี้เรอะ"

"หยุดเลยนะ อะไรก็ได้แต่ห้ามลูกชิ้นกุ้ง"

"ทีนายยังกินของโปรดฉันเลยนี่"

"ก็นายไม่ได้บอกว่าห้ามแย่งเกี๊ยวนิ"

"อะไรก็ห้ามแย่งทั้งนั้นแล่ะ"

"จะทำไม ของก็ยังมี ฉันแค่หยิบจากจานนายเพราะมันใกล้กว่าก็เท่านั้นเองนะ"

"ก็ฉันจะกินชิ้นนั้น ฉันอุตส่าห์เขี่ยแป้งออกหมดแล้ว จะกินแต่เนื้อกุ้งนะ"

"ก็เขี่ยอันใหม่สิ ไม่เห็นยาก"

"ชางมิน ฉันกำลังอารมณ์เสียแล้วนะ"

"เรื่องของนาย"

"ได้ เรื่องของฉัน นายพูดเอง"

"อื้อ!! "ร่างโปร่งโวยวายทันทีเมื่อถูกจับเชยคาง แต่โดนอีกคนประกบริมฝีปากอย่างไม่ทันตั้งตัวแถมยังขโมยเอากุ้งทั้งชิ้นที่เพิ่งงับเข้าไปด้วย


"งั้นฉันขอทวงคืนละกันนะ"พูดพลางจ้องคนหน้าแดงและแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เพิ่งได้กินกุ้งสดๆไป


"นายมันบ้า!"



..............
..........................



"เอ่อ...นายมีอะไรก็รีบพูดเถอะ ฉันต้องรีบกลับไปทำงาน"แจจุงเอ่ยขึ้นเมื่อเขาสองคนอยู่ในสวนสาธาณะขนาดใหญ่ที่ตอนนี้เริ่มปลอดคนแล้ว

"ฉันขอโทษ"ร่างสูงไม่พูดเปล่า แต่กลับก้มหัวโคงต่ำขอโทษต่อหน้าร่างเล็ก

"ฉันรู้ว่ามันดูจะง่ายไป...ฉันไม่ขอให้นายยกโทษให้ ไม่ขอให้นายกลับมาหา.... "


"แต่ฉันแค่จะมาบอกว่า... "

"ฉันรักนายคนเดียวมาตลอด"

"ไม่ว่านายจะคิดยังไง จะเชื่อหรือไม่ แต่ขอให้รับรู้ไว้เสมอ ฉันรักนาย รักแค่นายคนเดียว และจะรักตลอดไป"


ร่างบางหันหลังกลับทันที สร้างความงงงวยให้กับอีกคนอย่างบอกไม่ถูก...


ร่างสูงหมุนตัวกลับบ้าง...

ตาคมปิดลง...

เท้ายาวกำลังจะก้าวเดินออก


"ฉันก็รักนาย... "

ร่างสูงชะงักงันพลางหันหลังกลับทันที มองร่างที่หันหน้ากลับมาแล้ว...


ดวงตาโตที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา...

แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม...


ร่างบางกำลังเดินเข้ามาหาเขา...

มือเล็กจับมือของเขาไว้...



แต่รอยยิ้มที่กำลังผุดขึ้นตามมาบนใบหน้าคม..

กลับพลันหายไปอย่างรวดเร็ว..


"แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว... "

"ทำ...ทำไมล่ะ?.. "


"เราต่างคนต่างรักกัน แต่อาจจะไม่ใช่คู่กันก็ได้... "

มือเล็กยกขึ้นทาบใบหน้าคมนั้น ก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลรินออกให้ร่างสูง


"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถ้าเพียงแต่นาย.... "

แจจุงส่ายหัวทั้งๆที่ร่างสูงยังไม่จบประโยคก่อนจะยิ้มให้พร้อมๆกับน้ำตาที่อดกลั้นมานาน...

มือใหญ่ยกซับน้ำตาบนแก้มเนียนให้เช่นกัน...


"ถ้างั้นคนที่นายรัก และเป็นคู่ของนายคือนายยูชอนนั่นสินะ"

ร่างบางส่ายหัวให้อีกครั้งก่อนจะเอ่ยตอบ..


"บางที การอยู่คนเดียวอาจจะเหมาะกับฉันมากกว่า"

"ฉันอาจถูกกำหนดมาให้มีความรัก ให้รู้จักความรัก..ให้รู้จักนาย..แต่ก็แค่นั้น... "




"คนที่จะอยู่กับฉันคงไม่มี.. "

"...ถ้าวันไหนพระเจ้าเห็นใจ... "


"เขาก็อาจจะส่งมาให้ฉันในสักวัน... "



ห่างออกไปไม่ไกล..

มิกกี้ยืนรับฟังทุกอย่างหลังต้นไม้ต้นใหญ่ในสวนสาธารณะด้วยความเจ็บปวด...


ยุนโฮเดินออกจากแจจุงพร้อมๆกับมิกกี้ที่เดินไปอีกทาง...



"ไม่ว่าคนที่พระเจ้าจะส่งมาให้นายเป็นใคร... "

"ฉันก็จะรอนายไม่เปลี่ยนแปลง... "

ปาร์ค ยูชอน & จุง ยุนโฮ



"ไม่ว่าจะเป็นยังไง อยากให้รับรู้เอาไว้ ว่าผมรักพี่เสมอนะฮะ พี่ยูชอน"

คิม จุนซู


"คิบอมรักทงเฮนะ"

"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"


ลี ทงเฮ


.
.
.







.....................................................THE END......................................................






Talk

อย่างแรกคือขอกรี๊ดแรงๆที่เรื่องนี้จบลงได้สักที ปั่นมาปีกว่าๆ

อย่างที่สองอันๆขอหาที่หลบภัยก่อนนะคะ เห็นลิบๆแล้วว่าระเบิดปรมาณูมากันเป็นขบวนแล้วจากผู้อ่าน(ใช่มั้ยคะ เหะๆ)

แบบว่าเป็นความตั้งใจของอันๆจริงๆ อยากจะลองจบแบบแนวที่ไม่เคยมีคนจบบ้าง ถึงแม้จะไม่ถูกใจหลายๆคน แต่ก็อยากให้เห็นความรักในหลายๆมุมที่มีทั้งสมหวัง เกือบสมหวัง และไม่มีหวังที่จะสมหวังเลย

คาดว่าจะมีสเป แต่ไม่ใช่การจบสองเวอร์ชั่นหรืออะไรยังไงทั้งสิ้น แต่จะเป็นเหตุการณ์ต่อจากนี้หรือยังไงจะต้องระดมสมองอีกทีค่ะ แต่ก่อนจะแต่งสเปได้ก็อยากจะถามเพื่อนๆทุกคนว่า อยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?(คนแต่งอยากรวมอะ 555+) สเปอยากแต่งทุกคู่ แต่ว่าถ้ามีการรวมเล่ม เป็นธรรมเนียมอยู่แล้วที่จะเป็นของแถมให้กับคนซื้อ แต่อาจมีลงบางส่วนให้คนในบอร์ดได้อ่านนิดนึงน่ะค่ะ

มีน้องๆบางคนก็เรียกร้องให้รวม แต่ว่าเพราะคนอ่านหายไปเยอะมาก ก็เลยไม่รู้ว่าจะรวมยังไงดี เพราะมันต้องมีขั้นต่ำในการทำรวมเล่มด้วย อันๆผิดเองที่หายไปนาน ขอโทษทุกคนๆจริง แถมมาต่อแต่ละตอนก็ช้าจนคนรอเลิกอ่านไปเลยก็มี ยังไงก็ขอความเห็นในหลายๆคนด้วยนะคะ


ไหนๆก็ตอนสุดท้ายแล้ว

ไม่มากไปใช่มั้ยที่อันๆจะขอเห็นคนอ่านทั้งหมดเลยอะค่ะ ><
คนที่เพิ่งมาตามอ่าน หรืออ่านมานานแล้ว หรือเพิ่งนึกได้ว่าเรื่องนี้มาต่อแล้ว - -* ก็เม้นๆกันให้เห็นกันหน่อยนะคะ ที่สำคัญก็อยากให้ลงความเห็นว่าอยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?
เม้นยาวๆยิ่งดีค่ะ อันๆชอบ เหอๆ เป็นคนแต่งมา ก็อยากอ่านเยอะๆบ้างน่ะค่ะ 55


สุดท้ายนี้ขอขอบคุณคนที่ติดตามฟิกเรื่องนี้ของอันๆมาตลอด คนอ่านคนเม้นที่อดทนรอจนเรื่องนี้จบลง ตั้งแต่อันอยู่ไทยแต่ง อยู่เมกา จนกระทั่งกลับมา

ขอบคุณจริงๆค่ะ



พบกันใหม่กับฟิกเรื่องใหม่ (ซึ่งต้องคิดอีกที ว่าจะแต่งอันไหนก่อน เยอะเหลือเกิน 55+)นะคะ และจะมาพร้อมสเปเชียลแต้งให้ค่ะ คนอ่านคนไหนมีคำถามหรืออยากคุยอะไรยังไง คอมเม้นกันตอนนี้เลยค่ะ ครั้งหน้าจะมาสเปแต้งกันให้หนำใจแน่นอนค่ะ



เจอกันใหม่นะคะ ^ ^