Deumbeui
First love #22 THE END
ร้านกาแฟอบอุ่นริมถนนในเมืองใหญ่ยามเช้า ในมุมที่ชายหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่นั้น มองออกไปทางกระจกร้านก็จะเป็นทิวทัศน์ของสวนสาธารณะใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งมีผู้คนไม่น้อยกำลังออกกำลังกายวิ่งจอกกิ้งยามเช้า บ้างก็เดินทอดน่อง บ้างก็มีเดินซื้อจับจ่ายซื้อของ
สายตาคมมองผ่านผู้คนไปเรื่อย ในสมองพลันคิดถึงเรื่องวันก่อนที่ทงเฮมาลาเขาครั้งสุดท้าย...
กิ๊งก่อง~
"ครับ?... "เสียงทุ้มเอ่ยดังก่อนตัวขณะเปิดประตูและก็พลันนิ่งไปเมื่อเห็นคนตรงหน้าส่งยิ้มให้...
"สวัสดีฮะ ยุนโฮ"
"มาซะดึกเชียว มีอะไรรึเปล่า? ไหนว่ากลับไปแล้วไม่ใช่หรอ?"แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้าคนถูกถามก่อนที่ชายหนุ่มจะทิ้งตัวลงโซฟาเดี่ยวตัวใหญ่
"ก็..มีอะไรนิดหน่อย ต้องเลื่อนไฟล์ทน่ะฮะ นี่ก็จะบินคืนนี้แล้วล่ะ"คนตัวเล็กว่าพลางดึงแก้วมาใกล้ตัวก่อนยกขึ้นดื่ม
"แล้วคิบอมล่ะ? "
มือเล็กชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบพลางยิ้ม
"เก็บของอยู่ที่ห้องน่ะฮะ ของเขาเยอะมากเลย พอบอกให้มาหายุนโฮด้วยกัน ก็โวยวายว่าถ้าแบบนั้นก็ตกเครื่องแน่ๆ เขาก็เลยฝากมาลายุนโฮด้วยเลยน่ะฮะ"
"ที่ผมมาวันนี้...ผมจะมาลา และผมคงไม่ได้กลับเกาหลีอีกยาว...เพราะงั้น... "
"...ผมจะมาขอบคุณและขอโทษในทุกเรื่อง โดยเฉพาะที่ผมทำให้ยุนโฮต้องเสียแจจุงไป...ผมขอโทษจริงๆนะฮะ...ผม... "
"ฉันขอรับแค่คำขอบคุณก็แล้วกัน...นายไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น...คนที่ผิดน่ะ ฉันเองต่างหาก... "
ใช่ เขาผิดเองเต็มประตู...
เขาเลือกที่จะทิ้งรอยยิ้มสดใสที่มีให้เขาเพียงคนเดียวนั่นได้ลงคอ...
เขาหักหลังความรักที่แจจุงมีให้เขาอย่างเลือดเย็น...
มันก็สาสมแล้วที่เขาควรจะได้รับโทษ...
แค่นี้อาจจะยังน้อยไปด้วยซ้ำ...
ถ้าการลงโทษคือการที่ต้องรอคอยแล้วล่ะก็...
แม้ว่าจะต้องรอตลอดชีวิต...
เขาก็ยินดี...
.
.
.
ยุนโฮทอดสายตาไปเรื่อย แต่แล้วมือใหญ่ที่กำลังคนกาแฟอยู่นั้นกลับหยุดชะงักลง เมื่อสายตาคมสะดุดเข้าที่ใครคนหนึ่ง...
เงินแบ๊งค์ใหญ่ถูกวางไว้บนโต๊ะทันทีโดยที่เจ้าของไม่คิดจะเอาเงินทอน สองขายาวรีบสาวไปให้เร็วที่สุดยังประตูร้าน ทางเดินในร้านดูจะยาวขึ้นทันทีในความรู้สึกของยุนโฮ...
เมื่อถึงหัวมุมถนนร่างเล็กหยีตาลงเล็กน้อย ยกมือเรียวขึ้นบังแดดที่ส่องเข้าหน้าก่อนจะค่อยๆเดินเข้าชิดเข้าฟุตบาทมากขึ้น
"กี่โมงแล้วเนี่ย? สายแล้วแหงมๆ"ว่าพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือโดยไม่ได้สังเกตทางข้างหน้าจึงได้ชนกับคนที่ออกแรงวิ่งมาสุดฝีเท้าเข้า
"โอ๊ย.. "
"......."
"อะไรเนี่ย ชนแล้วเงียบหรอคุณ.... "มือที่ยกขึ้นลูบหัวชะงัก เสียงโวยวายหายไปทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า..และอาการเดิมๆมันก็จะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง...
ไม่ว่าเมื่อไร..ที่ได้เห็น
เขาไม่เคยปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้เลย...
"เอ่อ..ฉันต้องไปซื้อของทำรายงาน...ไปก่อนล่ะ"
"......."ไม่มีคำพูดใดๆจากริมฝีปากได้รูปของอีกคน...แต่สิ่งที่บ่งบอกความรู้สึกของคนตัวสูงตรงหน้าได้ดี คือมือใหญ่ที่ยกคว้าแขนของคนตัวเล็กทันทีที่ทำท่าจะเดินออกด้วยมืออันสั่นเทา...
"ฉันขอคุยกับนายตรงๆสักครั้งจะได้มั้ย? "
..........
...................
"ทำไมแจจุงไปนานจังเลยล่ะ นี่จะสิบเอ็ดโมงแล้วนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปตั้งแต่ไก่โห่ละ ร้านอาจยังเพิ่งเปิดก็ได้มั้ง...กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็โดนซีวอนฟาดเรียบหรอก.. "ชางมินที่ยังอยู่ในชุดนอนเพิ่งตื่นลงมาได้ไม่ถึงสิบนาทีตอบคำถามเพื่อนสนิทของคนรักที่ยิงใส่เขาตั้งแต่เท้ายังแตะไม่ถึงบันไดขั้นสุดท้ายก่อนจะเดินลูบท้องตัวเองเข้าห้องครัว
"พวกนายกินกันไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันมา"ชายหนุ่มตัดสินใจแวะเดินเข้ามาบอกสองคนที่ตั้งหน้าตั้งตากินกันอยู่ก่อนจะรีบเร่งออกจากบ้านไป
"อะไรของมันวะ? เห้ยนั่นมันเกี๊ยวกุ้งฉันนะชางมิน"
"ช่วยไม่ได้ ชักช้าเอง"
"เล่นี้เรอะ"
"หยุดเลยนะ อะไรก็ได้แต่ห้ามลูกชิ้นกุ้ง"
"ทีนายยังกินของโปรดฉันเลยนี่"
"ก็นายไม่ได้บอกว่าห้ามแย่งเกี๊ยวนิ"
"อะไรก็ห้ามแย่งทั้งนั้นแล่ะ"
"จะทำไม ของก็ยังมี ฉันแค่หยิบจากจานนายเพราะมันใกล้กว่าก็เท่านั้นเองนะ"
"ก็ฉันจะกินชิ้นนั้น ฉันอุตส่าห์เขี่ยแป้งออกหมดแล้ว จะกินแต่เนื้อกุ้งนะ"
"ก็เขี่ยอันใหม่สิ ไม่เห็นยาก"
"ชางมิน ฉันกำลังอารมณ์เสียแล้วนะ"
"เรื่องของนาย"
"ได้ เรื่องของฉัน นายพูดเอง"
"อื้อ!! "ร่างโปร่งโวยวายทันทีเมื่อถูกจับเชยคาง แต่โดนอีกคนประกบริมฝีปากอย่างไม่ทันตั้งตัวแถมยังขโมยเอากุ้งทั้งชิ้นที่เพิ่งงับเข้าไปด้วย
"งั้นฉันขอทวงคืนละกันนะ"พูดพลางจ้องคนหน้าแดงและแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เพิ่งได้กินกุ้งสดๆไป
"นายมันบ้า!"
..............
..........................
"เอ่อ...นายมีอะไรก็รีบพูดเถอะ ฉันต้องรีบกลับไปทำงาน"แจจุงเอ่ยขึ้นเมื่อเขาสองคนอยู่ในสวนสาธาณะขนาดใหญ่ที่ตอนนี้เริ่มปลอดคนแล้ว
"ฉันขอโทษ"ร่างสูงไม่พูดเปล่า แต่กลับก้มหัวโคงต่ำขอโทษต่อหน้าร่างเล็ก
"ฉันรู้ว่ามันดูจะง่ายไป...ฉันไม่ขอให้นายยกโทษให้ ไม่ขอให้นายกลับมาหา.... "
"แต่ฉันแค่จะมาบอกว่า... "
"ฉันรักนายคนเดียวมาตลอด"
"ไม่ว่านายจะคิดยังไง จะเชื่อหรือไม่ แต่ขอให้รับรู้ไว้เสมอ ฉันรักนาย รักแค่นายคนเดียว และจะรักตลอดไป"
ร่างบางหันหลังกลับทันที สร้างความงงงวยให้กับอีกคนอย่างบอกไม่ถูก...
ร่างสูงหมุนตัวกลับบ้าง...
ตาคมปิดลง...
เท้ายาวกำลังจะก้าวเดินออก
"ฉันก็รักนาย... "
ร่างสูงชะงักงันพลางหันหลังกลับทันที มองร่างที่หันหน้ากลับมาแล้ว...
ดวงตาโตที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา...
แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม...
ร่างบางกำลังเดินเข้ามาหาเขา...
มือเล็กจับมือของเขาไว้...
แต่รอยยิ้มที่กำลังผุดขึ้นตามมาบนใบหน้าคม..
กลับพลันหายไปอย่างรวดเร็ว..
"แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว... "
"ทำ...ทำไมล่ะ?.. "
"เราต่างคนต่างรักกัน แต่อาจจะไม่ใช่คู่กันก็ได้... "
มือเล็กยกขึ้นทาบใบหน้าคมนั้น ก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลรินออกให้ร่างสูง
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถ้าเพียงแต่นาย.... "
แจจุงส่ายหัวทั้งๆที่ร่างสูงยังไม่จบประโยคก่อนจะยิ้มให้พร้อมๆกับน้ำตาที่อดกลั้นมานาน...
มือใหญ่ยกซับน้ำตาบนแก้มเนียนให้เช่นกัน...
"ถ้างั้นคนที่นายรัก และเป็นคู่ของนายคือนายยูชอนนั่นสินะ"
ร่างบางส่ายหัวให้อีกครั้งก่อนจะเอ่ยตอบ..
"บางที การอยู่คนเดียวอาจจะเหมาะกับฉันมากกว่า"
"ฉันอาจถูกกำหนดมาให้มีความรัก ให้รู้จักความรัก..ให้รู้จักนาย..แต่ก็แค่นั้น... "
"คนที่จะอยู่กับฉันคงไม่มี.. "
"...ถ้าวันไหนพระเจ้าเห็นใจ... "
"เขาก็อาจจะส่งมาให้ฉันในสักวัน... "
ห่างออกไปไม่ไกล..
มิกกี้ยืนรับฟังทุกอย่างหลังต้นไม้ต้นใหญ่ในสวนสาธารณะด้วยความเจ็บปวด...
ยุนโฮเดินออกจากแจจุงพร้อมๆกับมิกกี้ที่เดินไปอีกทาง...
"ไม่ว่าคนที่พระเจ้าจะส่งมาให้นายเป็นใคร... "
"ฉันก็จะรอนายไม่เปลี่ยนแปลง... "
ปาร์ค ยูชอน & จุง ยุนโฮ
"ไม่ว่าจะเป็นยังไง อยากให้รับรู้เอาไว้ ว่าผมรักพี่เสมอนะฮะ พี่ยูชอน"
คิม จุนซู
"คิบอมรักทงเฮนะ"
"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"
ลี ทงเฮ
.
.
.
.....................................................THE END......................................................
Talk
อย่างแรกคือขอกรี๊ดแรงๆที่เรื่องนี้จบลงได้สักที ปั่นมาปีกว่าๆ
อย่างที่สองอันๆขอหาที่หลบภัยก่อนนะคะ เห็นลิบๆแล้วว่าระเบิดปรมาณูมากันเป็นขบวนแล้วจากผู้อ่าน(ใช่มั้ยคะ เหะๆ)
แบบว่าเป็นความตั้งใจของอันๆจริงๆ อยากจะลองจบแบบแนวที่ไม่เคยมีคนจบบ้าง ถึงแม้จะไม่ถูกใจหลายๆคน แต่ก็อยากให้เห็นความรักในหลายๆมุมที่มีทั้งสมหวัง เกือบสมหวัง และไม่มีหวังที่จะสมหวังเลย
คาดว่าจะมีสเป แต่ไม่ใช่การจบสองเวอร์ชั่นหรืออะไรยังไงทั้งสิ้น แต่จะเป็นเหตุการณ์ต่อจากนี้หรือยังไงจะต้องระดมสมองอีกทีค่ะ แต่ก่อนจะแต่งสเปได้ก็อยากจะถามเพื่อนๆทุกคนว่า อยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?(คนแต่งอยากรวมอะ 555+) สเปอยากแต่งทุกคู่ แต่ว่าถ้ามีการรวมเล่ม เป็นธรรมเนียมอยู่แล้วที่จะเป็นของแถมให้กับคนซื้อ แต่อาจมีลงบางส่วนให้คนในบอร์ดได้อ่านนิดนึงน่ะค่ะ
มีน้องๆบางคนก็เรียกร้องให้รวม แต่ว่าเพราะคนอ่านหายไปเยอะมาก ก็เลยไม่รู้ว่าจะรวมยังไงดี เพราะมันต้องมีขั้นต่ำในการทำรวมเล่มด้วย อันๆผิดเองที่หายไปนาน ขอโทษทุกคนๆจริง แถมมาต่อแต่ละตอนก็ช้าจนคนรอเลิกอ่านไปเลยก็มี ยังไงก็ขอความเห็นในหลายๆคนด้วยนะคะ
ไหนๆก็ตอนสุดท้ายแล้ว
ไม่มากไปใช่มั้ยที่อันๆจะขอเห็นคนอ่านทั้งหมดเลยอะค่ะ ><
คนที่เพิ่งมาตามอ่าน หรืออ่านมานานแล้ว หรือเพิ่งนึกได้ว่าเรื่องนี้มาต่อแล้ว - -* ก็เม้นๆกันให้เห็นกันหน่อยนะคะ ที่สำคัญก็อยากให้ลงความเห็นว่าอยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?
เม้นยาวๆยิ่งดีค่ะ อันๆชอบ เหอๆ เป็นคนแต่งมา ก็อยากอ่านเยอะๆบ้างน่ะค่ะ 55
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณคนที่ติดตามฟิกเรื่องนี้ของอันๆมาตลอด คนอ่านคนเม้นที่อดทนรอจนเรื่องนี้จบลง ตั้งแต่อันอยู่ไทยแต่ง อยู่เมกา จนกระทั่งกลับมา
ขอบคุณจริงๆค่ะ
พบกันใหม่กับฟิกเรื่องใหม่ (ซึ่งต้องคิดอีกที ว่าจะแต่งอันไหนก่อน เยอะเหลือเกิน 55+)นะคะ และจะมาพร้อมสเปเชียลแต้งให้ค่ะ คนอ่านคนไหนมีคำถามหรืออยากคุยอะไรยังไง คอมเม้นกันตอนนี้เลยค่ะ ครั้งหน้าจะมาสเปแต้งกันให้หนำใจแน่นอนค่ะ
เจอกันใหม่นะคะ ^ ^
สายตาคมมองผ่านผู้คนไปเรื่อย ในสมองพลันคิดถึงเรื่องวันก่อนที่ทงเฮมาลาเขาครั้งสุดท้าย...
กิ๊งก่อง~
"ครับ?... "เสียงทุ้มเอ่ยดังก่อนตัวขณะเปิดประตูและก็พลันนิ่งไปเมื่อเห็นคนตรงหน้าส่งยิ้มให้...
"สวัสดีฮะ ยุนโฮ"
"มาซะดึกเชียว มีอะไรรึเปล่า? ไหนว่ากลับไปแล้วไม่ใช่หรอ?"แก้วน้ำถูกวางลงตรงหน้าคนถูกถามก่อนที่ชายหนุ่มจะทิ้งตัวลงโซฟาเดี่ยวตัวใหญ่
"ก็..มีอะไรนิดหน่อย ต้องเลื่อนไฟล์ทน่ะฮะ นี่ก็จะบินคืนนี้แล้วล่ะ"คนตัวเล็กว่าพลางดึงแก้วมาใกล้ตัวก่อนยกขึ้นดื่ม
"แล้วคิบอมล่ะ? "
มือเล็กชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบพลางยิ้ม
"เก็บของอยู่ที่ห้องน่ะฮะ ของเขาเยอะมากเลย พอบอกให้มาหายุนโฮด้วยกัน ก็โวยวายว่าถ้าแบบนั้นก็ตกเครื่องแน่ๆ เขาก็เลยฝากมาลายุนโฮด้วยเลยน่ะฮะ"
"ที่ผมมาวันนี้...ผมจะมาลา และผมคงไม่ได้กลับเกาหลีอีกยาว...เพราะงั้น... "
"...ผมจะมาขอบคุณและขอโทษในทุกเรื่อง โดยเฉพาะที่ผมทำให้ยุนโฮต้องเสียแจจุงไป...ผมขอโทษจริงๆนะฮะ...ผม... "
"ฉันขอรับแค่คำขอบคุณก็แล้วกัน...นายไม่ต้องขอโทษอะไรทั้งนั้น...คนที่ผิดน่ะ ฉันเองต่างหาก... "
ใช่ เขาผิดเองเต็มประตู...
เขาเลือกที่จะทิ้งรอยยิ้มสดใสที่มีให้เขาเพียงคนเดียวนั่นได้ลงคอ...
เขาหักหลังความรักที่แจจุงมีให้เขาอย่างเลือดเย็น...
มันก็สาสมแล้วที่เขาควรจะได้รับโทษ...
แค่นี้อาจจะยังน้อยไปด้วยซ้ำ...
ถ้าการลงโทษคือการที่ต้องรอคอยแล้วล่ะก็...
แม้ว่าจะต้องรอตลอดชีวิต...
เขาก็ยินดี...
.
.
.
ยุนโฮทอดสายตาไปเรื่อย แต่แล้วมือใหญ่ที่กำลังคนกาแฟอยู่นั้นกลับหยุดชะงักลง เมื่อสายตาคมสะดุดเข้าที่ใครคนหนึ่ง...
เงินแบ๊งค์ใหญ่ถูกวางไว้บนโต๊ะทันทีโดยที่เจ้าของไม่คิดจะเอาเงินทอน สองขายาวรีบสาวไปให้เร็วที่สุดยังประตูร้าน ทางเดินในร้านดูจะยาวขึ้นทันทีในความรู้สึกของยุนโฮ...
เมื่อถึงหัวมุมถนนร่างเล็กหยีตาลงเล็กน้อย ยกมือเรียวขึ้นบังแดดที่ส่องเข้าหน้าก่อนจะค่อยๆเดินเข้าชิดเข้าฟุตบาทมากขึ้น
"กี่โมงแล้วเนี่ย? สายแล้วแหงมๆ"ว่าพลางดูนาฬิกาที่ข้อมือโดยไม่ได้สังเกตทางข้างหน้าจึงได้ชนกับคนที่ออกแรงวิ่งมาสุดฝีเท้าเข้า
"โอ๊ย.. "
"......."
"อะไรเนี่ย ชนแล้วเงียบหรอคุณ.... "มือที่ยกขึ้นลูบหัวชะงัก เสียงโวยวายหายไปทันทีเมื่อเห็นคนตรงหน้า..และอาการเดิมๆมันก็จะเกิดขึ้นกับตัวเองอีกครั้ง...
ไม่ว่าเมื่อไร..ที่ได้เห็น
เขาไม่เคยปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้เลย...
"เอ่อ..ฉันต้องไปซื้อของทำรายงาน...ไปก่อนล่ะ"
"......."ไม่มีคำพูดใดๆจากริมฝีปากได้รูปของอีกคน...แต่สิ่งที่บ่งบอกความรู้สึกของคนตัวสูงตรงหน้าได้ดี คือมือใหญ่ที่ยกคว้าแขนของคนตัวเล็กทันทีที่ทำท่าจะเดินออกด้วยมืออันสั่นเทา...
"ฉันขอคุยกับนายตรงๆสักครั้งจะได้มั้ย? "
..........
...................
"ทำไมแจจุงไปนานจังเลยล่ะ นี่จะสิบเอ็ดโมงแล้วนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ออกไปตั้งแต่ไก่โห่ละ ร้านอาจยังเพิ่งเปิดก็ได้มั้ง...กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวก็โดนซีวอนฟาดเรียบหรอก.. "ชางมินที่ยังอยู่ในชุดนอนเพิ่งตื่นลงมาได้ไม่ถึงสิบนาทีตอบคำถามเพื่อนสนิทของคนรักที่ยิงใส่เขาตั้งแต่เท้ายังแตะไม่ถึงบันไดขั้นสุดท้ายก่อนจะเดินลูบท้องตัวเองเข้าห้องครัว
"พวกนายกินกันไปก่อนละกัน เดี๋ยวฉันมา"ชายหนุ่มตัดสินใจแวะเดินเข้ามาบอกสองคนที่ตั้งหน้าตั้งตากินกันอยู่ก่อนจะรีบเร่งออกจากบ้านไป
"อะไรของมันวะ? เห้ยนั่นมันเกี๊ยวกุ้งฉันนะชางมิน"
"ช่วยไม่ได้ ชักช้าเอง"
"เล่นี้เรอะ"
"หยุดเลยนะ อะไรก็ได้แต่ห้ามลูกชิ้นกุ้ง"
"ทีนายยังกินของโปรดฉันเลยนี่"
"ก็นายไม่ได้บอกว่าห้ามแย่งเกี๊ยวนิ"
"อะไรก็ห้ามแย่งทั้งนั้นแล่ะ"
"จะทำไม ของก็ยังมี ฉันแค่หยิบจากจานนายเพราะมันใกล้กว่าก็เท่านั้นเองนะ"
"ก็ฉันจะกินชิ้นนั้น ฉันอุตส่าห์เขี่ยแป้งออกหมดแล้ว จะกินแต่เนื้อกุ้งนะ"
"ก็เขี่ยอันใหม่สิ ไม่เห็นยาก"
"ชางมิน ฉันกำลังอารมณ์เสียแล้วนะ"
"เรื่องของนาย"
"ได้ เรื่องของฉัน นายพูดเอง"
"อื้อ!! "ร่างโปร่งโวยวายทันทีเมื่อถูกจับเชยคาง แต่โดนอีกคนประกบริมฝีปากอย่างไม่ทันตั้งตัวแถมยังขโมยเอากุ้งทั้งชิ้นที่เพิ่งงับเข้าไปด้วย
"งั้นฉันขอทวงคืนละกันนะ"พูดพลางจ้องคนหน้าแดงและแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่เพิ่งได้กินกุ้งสดๆไป
"นายมันบ้า!"
..............
..........................
"เอ่อ...นายมีอะไรก็รีบพูดเถอะ ฉันต้องรีบกลับไปทำงาน"แจจุงเอ่ยขึ้นเมื่อเขาสองคนอยู่ในสวนสาธาณะขนาดใหญ่ที่ตอนนี้เริ่มปลอดคนแล้ว
"ฉันขอโทษ"ร่างสูงไม่พูดเปล่า แต่กลับก้มหัวโคงต่ำขอโทษต่อหน้าร่างเล็ก
"ฉันรู้ว่ามันดูจะง่ายไป...ฉันไม่ขอให้นายยกโทษให้ ไม่ขอให้นายกลับมาหา.... "
"แต่ฉันแค่จะมาบอกว่า... "
"ฉันรักนายคนเดียวมาตลอด"
"ไม่ว่านายจะคิดยังไง จะเชื่อหรือไม่ แต่ขอให้รับรู้ไว้เสมอ ฉันรักนาย รักแค่นายคนเดียว และจะรักตลอดไป"
ร่างบางหันหลังกลับทันที สร้างความงงงวยให้กับอีกคนอย่างบอกไม่ถูก...
ร่างสูงหมุนตัวกลับบ้าง...
ตาคมปิดลง...
เท้ายาวกำลังจะก้าวเดินออก
"ฉันก็รักนาย... "
ร่างสูงชะงักงันพลางหันหลังกลับทันที มองร่างที่หันหน้ากลับมาแล้ว...
ดวงตาโตที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตา...
แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม...
ร่างบางกำลังเดินเข้ามาหาเขา...
มือเล็กจับมือของเขาไว้...
แต่รอยยิ้มที่กำลังผุดขึ้นตามมาบนใบหน้าคม..
กลับพลันหายไปอย่างรวดเร็ว..
"แต่ฉันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว... "
"ทำ...ทำไมล่ะ?.. "
"เราต่างคนต่างรักกัน แต่อาจจะไม่ใช่คู่กันก็ได้... "
มือเล็กยกขึ้นทาบใบหน้าคมนั้น ก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลรินออกให้ร่างสูง
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ถ้าเพียงแต่นาย.... "
แจจุงส่ายหัวทั้งๆที่ร่างสูงยังไม่จบประโยคก่อนจะยิ้มให้พร้อมๆกับน้ำตาที่อดกลั้นมานาน...
มือใหญ่ยกซับน้ำตาบนแก้มเนียนให้เช่นกัน...
"ถ้างั้นคนที่นายรัก และเป็นคู่ของนายคือนายยูชอนนั่นสินะ"
ร่างบางส่ายหัวให้อีกครั้งก่อนจะเอ่ยตอบ..
"บางที การอยู่คนเดียวอาจจะเหมาะกับฉันมากกว่า"
"ฉันอาจถูกกำหนดมาให้มีความรัก ให้รู้จักความรัก..ให้รู้จักนาย..แต่ก็แค่นั้น... "
"คนที่จะอยู่กับฉันคงไม่มี.. "
"...ถ้าวันไหนพระเจ้าเห็นใจ... "
"เขาก็อาจจะส่งมาให้ฉันในสักวัน... "
ห่างออกไปไม่ไกล..
มิกกี้ยืนรับฟังทุกอย่างหลังต้นไม้ต้นใหญ่ในสวนสาธารณะด้วยความเจ็บปวด...
ยุนโฮเดินออกจากแจจุงพร้อมๆกับมิกกี้ที่เดินไปอีกทาง...
"ไม่ว่าคนที่พระเจ้าจะส่งมาให้นายเป็นใคร... "
"ฉันก็จะรอนายไม่เปลี่ยนแปลง... "
ปาร์ค ยูชอน & จุง ยุนโฮ
"ไม่ว่าจะเป็นยังไง อยากให้รับรู้เอาไว้ ว่าผมรักพี่เสมอนะฮะ พี่ยูชอน"
คิม จุนซู
"คิบอมรักทงเฮนะ"
"ทงเฮก็รักคิบอมฮะ"
ลี ทงเฮ
.
.
.
.....................................................THE END......................................................
Talk
อย่างแรกคือขอกรี๊ดแรงๆที่เรื่องนี้จบลงได้สักที ปั่นมาปีกว่าๆ
อย่างที่สองอันๆขอหาที่หลบภัยก่อนนะคะ เห็นลิบๆแล้วว่าระเบิดปรมาณูมากันเป็นขบวนแล้วจากผู้อ่าน(ใช่มั้ยคะ เหะๆ)
แบบว่าเป็นความตั้งใจของอันๆจริงๆ อยากจะลองจบแบบแนวที่ไม่เคยมีคนจบบ้าง ถึงแม้จะไม่ถูกใจหลายๆคน แต่ก็อยากให้เห็นความรักในหลายๆมุมที่มีทั้งสมหวัง เกือบสมหวัง และไม่มีหวังที่จะสมหวังเลย
คาดว่าจะมีสเป แต่ไม่ใช่การจบสองเวอร์ชั่นหรืออะไรยังไงทั้งสิ้น แต่จะเป็นเหตุการณ์ต่อจากนี้หรือยังไงจะต้องระดมสมองอีกทีค่ะ แต่ก่อนจะแต่งสเปได้ก็อยากจะถามเพื่อนๆทุกคนว่า อยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?(คนแต่งอยากรวมอะ 555+) สเปอยากแต่งทุกคู่ แต่ว่าถ้ามีการรวมเล่ม เป็นธรรมเนียมอยู่แล้วที่จะเป็นของแถมให้กับคนซื้อ แต่อาจมีลงบางส่วนให้คนในบอร์ดได้อ่านนิดนึงน่ะค่ะ
มีน้องๆบางคนก็เรียกร้องให้รวม แต่ว่าเพราะคนอ่านหายไปเยอะมาก ก็เลยไม่รู้ว่าจะรวมยังไงดี เพราะมันต้องมีขั้นต่ำในการทำรวมเล่มด้วย อันๆผิดเองที่หายไปนาน ขอโทษทุกคนๆจริง แถมมาต่อแต่ละตอนก็ช้าจนคนรอเลิกอ่านไปเลยก็มี ยังไงก็ขอความเห็นในหลายๆคนด้วยนะคะ
ไหนๆก็ตอนสุดท้ายแล้ว
ไม่มากไปใช่มั้ยที่อันๆจะขอเห็นคนอ่านทั้งหมดเลยอะค่ะ ><
คนที่เพิ่งมาตามอ่าน หรืออ่านมานานแล้ว หรือเพิ่งนึกได้ว่าเรื่องนี้มาต่อแล้ว - -* ก็เม้นๆกันให้เห็นกันหน่อยนะคะ ที่สำคัญก็อยากให้ลงความเห็นว่าอยากให้รวมเล่มกันรึเปล่า?
เม้นยาวๆยิ่งดีค่ะ อันๆชอบ เหอๆ เป็นคนแต่งมา ก็อยากอ่านเยอะๆบ้างน่ะค่ะ 55
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณคนที่ติดตามฟิกเรื่องนี้ของอันๆมาตลอด คนอ่านคนเม้นที่อดทนรอจนเรื่องนี้จบลง ตั้งแต่อันอยู่ไทยแต่ง อยู่เมกา จนกระทั่งกลับมา
ขอบคุณจริงๆค่ะ
พบกันใหม่กับฟิกเรื่องใหม่ (ซึ่งต้องคิดอีกที ว่าจะแต่งอันไหนก่อน เยอะเหลือเกิน 55+)นะคะ และจะมาพร้อมสเปเชียลแต้งให้ค่ะ คนอ่านคนไหนมีคำถามหรืออยากคุยอะไรยังไง คอมเม้นกันตอนนี้เลยค่ะ ครั้งหน้าจะมาสเปแต้งกันให้หนำใจแน่นอนค่ะ
เจอกันใหม่นะคะ ^ ^