Storythai

"เห้อออ...เหนื่อยชะมัดยาด...แต่ก็คุ้มวะ..เด็กปีนี้น่ารักๆทั้งนั้นเลยว่ามะ? "เด็กหนุ่มร่างสูงนอนแผ่ลงที่โซฟายาวตัวเดิมก่อนจะหันไปถามความเห็นเพื่อนสนิท

หนุ่มอีกคนที่เดินตามหลังเข้ามาติดๆมองหน้าเพื่อนตัวเองแล้วส่ายหัว ก่อนจะเดินมาเขกเข้าที่หัวให้อย่างจัง

"เคยจะคิดเรื่องอื่นบ้างมั้ยในหัวนายเนี่ย? "

"เจ็บนะ ก็มันจริงนี่หว่า...นี่ๆ ว่าแต่น้องรหัสนายอ่ะ น่ารักดีว่ะ แก้มยุ้ยๆแดงๆ ชื่อไรนะ? "

แคร้ง!

เสียงแก้วน้ำกระทบกับโต๊ะดังสะท้อนไปทั่วห้องเหมือนคนที่ถือตั้งใจให้คนที่พูดได้ยินยังไงยังงั้น

"แจจุง วันนี้ฉันคงต้องกลับบ้านนะ ไม่มีใครอยู่ที่บ้านน่ะ"ชางมินเอ่ยขึ้นกับเพื่อนสนิท ไม่ใส่ใจกับเสียงแก้วที่ตัวเองวางดังจนดึงความสนใจคนที่นอนแผ่บนโซฟาสักนิด

"คุณน้าไม่อยู่หรอ? "

"อืม...ไปประชุมสัมมนาสักที่ไหนเนี่ยล่ะ แล้วนี่ก็มานอนบ้านนายหลายวันละ คงต้องกลับไปเฝ้าบ้านสักหน่อย"

"จะกลับเลยหรอ? "ตาโตกลมสวยมองตามหลังของเพื่อนรักที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู

"อืม ไม่รีบเดี๋ยวจะมืดซะก่อน ยังไงก็ฝากหวัดดีคุณน้าด้วยนะ ฉันไปล่ะ"

"เดี๋ยว"

ชายหนุ่มที่เมื่อสักครู่นอนแอ้งแม้งกับโซฟา บัดนี้กลับมาอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่มที่กำลังจะก้าวขาออกจากประตูบ้านภายในเสี้ยววินาทีจนเด็กหนุ่มตกใจ หมุนตัวกลับแทบไม่ทัน

"มีอะไร? "

"เดี๋ยวไปส่ง แจจุงฉันไปส่งชางมินก่อนนะ เดี๋ยวมา"ว่าไปนั่นก่อนจะรีบรุนหลังคนด้านหน้าให้เดินออกไปอย่างรวดเร็ว และก่อนที่ชางมินจะได้เอ่ยเสียงโวยวายอะไร ตัวเองก็โดนดันออกไปถึงนอกประตูบ้านเป็นที่เรียบร้อย

"จะถึงบ้านมั้ยนั่น? "แจจุงพูดติดตลกพลางชะเง้อมองออกไปหน้าบ้าน ทันเห็นหลังของคนสองคนหายไปไวๆตรงมุมรั้วของบ้าน

"ถึงแล่ะน่า สองคนนั้นก็เป็นแบบนี้ประจำนั่นแล่ะ แจจุงไปอาบน้ำก่อนเถอะ เหนียวตัวมาทั้งวันแล้วนิ"

"ยังขี้เกียจอยู่เลยอ่ะ ขอนอนสักงีบก่อนก็แล้วกัน "ว่าแล้วร่างบางก็เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าไปที่โซฟายาวที่ซีวอนใช้เป็นที่นอนเมื่อครู่ แต่ก้าวยังไม่ครบครึ่งก้าวก็เจอวงแขนของอีกคนรั้งเอวบางไว้ทัน

"หยุดเลย เดี๋ยวก็ได้หลับไม่ตื่นจนเช้าอีกนั่นแล่ะ"เสียงนุ่มพูดผ่านข้างๆใบหูของคนตรงหน้าที่ยังคงพยายามจะไปที่โซฟานุ่มตัวนั้นให้ได้

"ไม่หรอก ขอฉันนอนแป๊ปเดียวเองนะ ยูชอน ไม่เกินครึ่งชม. สัญญา"หันหน้ามาบอกพร้อมตะเบ๊ะท่าเหมือนกับทหารรับสั่งบัญชาการยังไงยังงั้น

"ครึ่งชม.หรือครึ่งคืนกันแน่"มือใหญ่รั้งเอวบางชิดเข้ามาอีก จนจมูกโด่งคมของมิกกี้เกือบจะชนกับจมูกสวยของอีกคนอย่างช่วยไม่ได้

"ครึ่งชม.ซี่ นะๆ "ตาโตจ้องกลับใบหน้าไม่ละออก สองมือประกบกันอ้อนให้อีกคนโอนอ่อนตาม

"ไม่ยอมให้โดนหลอกอีกหรอก ฮึบ! "

"อ๊า! ปล่อยน้า!!!! "

คนถูกอุ้มพาดไหล่ดิ้นขลุกขลักเป็นการใหญ่ แต่ก็ไม่ส่งผลสะทกสะท้านกับคนอุ้มสักนิด

"เอ้า! "พูดก่อนจะวางคนตัวเล็กลงหน้าประตูห้องน้ำ มือใหญ่คว้าผ้าเช็ดตัวส่งให้ร่างเล็กที่ตอนนี้หน้าตายู่อย่างไม่พอใจ

"อะไรกันเล่า แค่ขอนอนหน่อยก็ไม่ได้"

"เข้าไปอาบได้แล้ว"

"ไม่! "

"หรือจะให้ช่วยอาบ? "ถามน้ำเสียงนุ่ม มือข้างหนึ่งท้าวกับประตูห้องน้ำ ใบหน้าเคลื่อนเข้าใกล้อีกฝ่าย

"ไม่ต้องเลย อาบเองได้ ไปเลยๆ"เด็กหนุ่มรุนหลังคนตัวสูงก่อนจะรีบปิดประตูตามหลังทันที ทิ้งให้คนที่ยืนอยู่ด้านนอกอมยิ้มอยู่ฝ่ายเดียว

.............

.....................

"มายังน้า? "

"โอ๊ย จุนซู ฉันง่วงจะแย่อยู่แล้วว~~"

"โธ่ ยอกแจ รอแป๊ปนึงสิ เดี๋ยวรุ่นพี่เขาก็มาแล้ว ปกติเขาก็มาเวลานี้แล่ะ"

"แล้วนายลากฉันมาตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ทำไมเนี่ย? "

"โห่ อย่าบ่นน่า แค่นี้เอง แล้วถ้าเกิดวันไหนพี่เขาเกิดมาเช้าล่ะ ฉันก็อดเห็นพอดีน่ะสิ "

"คือจุนซู ไอ้เรื่องมารอแต่เช้าฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรมากหรอกนะ แต่ทำไมต้องมาหลบๆซ่อนๆแบบนี้ด้วยเล่า?"ยอกแจเอ่ยขึ้นเพราะเริ่มทนไม่ไหว ต้องมานั่งคุดคู่หลบอยู่หลังต้นไม้ต้นใหญ่มาเกือบชั่วโมงกว่า มันเมื่อยใช่น้อยซะเมื่อไรกัน

"เลิกบ่นเหอะน่า..อ๊ะ! มาแล้วๆๆ"เสียงหวานเอ่ยกลบเสียงบ่นของเพื่อนรักทันที ตัวกลมเด้งขึ้นจากพื้นหญ้าอย่างรวดเร็ว ตาเรียวจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังก้าวพ้นประตูเข้ามาอย่างไม่ละสายตา ใบหน้าคมยิ้มแย้มพูดคุยกับหนุ่มหน้าสวยด้านข้าง โดยมีเพื่อนอีกสองคนเดินตามอยู่ด้านหลัง

"แล้วไง? มองแค่นี้? แล้วก็พอ? ถ้าคิดจะทำแค่นี้นะ ไม่จำเป็นต้องลงทุนมาดักรอทุกเช้าแบบนี้หรอกนะ ไร้สาระจริงๆ"

"แล้วนายจะให้ฉันทำไง เดินเข้าไปลากเขาเข้าโรงแรมเรอะ? "ตาเรียวตวัดมามองค้อนเพื่อนสนิท

"ก็ใกล้เคียง คอยดูแล้วกัน"ว่าแล้วพอพูดเสร็จ เจ้าเพื่อนตัวดีก็ก้าวเท้าออกจากหลังต้นไม้ต้นใหญ่ทันที ทำเอาอีกคนอ้าปากค้างพูดไม่ออกไปหลายวิ กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ เพื่อนรักก็เดินไปเกือบจะถึงเป้าหมายแล้ว

"ยอกแจ! "เซียพยายามเรียกเพื่อนสนิทด้วยเสียงไม่ดังมากนัก เพราะไม่อยากดึงความสนใจจากใครหลายคน โดยเฉพาะคนที่อยู่ห่างจากเพื่อนของเขาไม่ถึงสิบก้าว!

"ยอกแจ..นายจะบ้าหรอ หยุดดะ... "เสียงเรียกยังคงดังต่อไปเมื่อเพื่อนรักไม่มีทีท่าจะหยุดเดิน แต่เมื่ออีกไม่ถึงสามก้าวจะถึงเป้าหมาย  จู่ๆยอกแจก็หยุดเดินซะงั้น ทำเอาเซียที่ไม่ได้ตั้งหลักสะดุดล้มหน้าคะมำเข้าจนได้

"โอ้ย! "

"ไม่เป็นไรนะ? "เจ้าของมือใหญ่ที่คว้าตัวเซียไว้ทันถามขึ้นเสียงนุ่มทำเอาคนในอ้อมแขนหน้าแดงระเรื่อ

"ขะ...ขอโทษฮะ"

"อ๊ะ...เรา?... "

"เอ่อ...ผะ..ผม.... "

"อ๊า...น้องแก้มยุ้ยคนนั้นนี่เอง.. "ซีวอนกระโดดพุ่งมาจากด้านหลัง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆหนุ่มแก้มยุ้ยที่ว่า

"มีเรียนตึกไหนหรอ? ให้พี่ไปส่งมั้ย? "รีบรุกถามต่อยังไม่เกรงอกเกรงใจคนรอบข้าง

โป๊ก!...

"พอเลย จะไปไหนก็ไป เลิกแกล้งน้องเขาได้แล้ว"มิกกี้เขกเข้าไปเต็มแรง และเอ่ยปากไล่อย่างไม่สนใจใบหน้าบูดบี้นั่น ก่อนจะหันไปถามอีกคนเสียงนุ่ม

"จุนซู..ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ? "

"รุ่นพี่จำชื่อผมได้? "

"ได้สิ เป็นน้องรหัสพี่นี่"

"อ่ะ...เอ่อ... "เด็กหนุ่มถึงขั้นพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าที่แดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ทั้งๆที่เคยคุยกันก็แค่วันรับน้องแท้ๆ....

ยังอุตส่าห์จำกันได้....

กะจะฆ่าโลมาจุนซูตัวนี้เลยใช่มั้ย ><

"ถ้ายังไม่มีเรียน..ไปกินข้าวเช้ากับพวกพี่ก่อนมั้ย? "

คนฟังเงยหน้าแทบไม่ทัน หูเขาไม่ได้ยินอะไรฝาดไปใช่มั้ย?

"ว่าไง? "ถามซ้ำพลางส่งยิ้มละลายให้อีก

แล้วจะปฏิเสธยังไงไหวล่ะครับเนี่ย...

................

...........................

"เห้อออ...ขี้เกียจเรียนคาบแรกชะมัด อาจารย์บรรยายหน้านอนเป็นบ้าเลย"เด็กหนุ่มร่างบางเอ่ยอิดออดขึ้นขณะที่กำลังไถตัวกับม้าหินใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกเรียน

"เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวนี้มีขี้เกียจเรียนนะ"ชายหนุ่มดีดหน้าผากคนบ่นไม่จริงจังนัก

"โห่..ยุนโฮอ่ะ ก็จริงนี่น่า ผมก็แอบเห็นยุนโฮแอบหลับเหมือนกันนั่นแล่ะ"เด็กหนุ่มตัวเล็กกว่า พูดพลางลูบหน้าผากป้อยๆ

"เดี๋ยวนี้แอบเหม่อ ไม่เรียนเรอะ? "เมื่อกี๊ดีดหน้าผาก คราวนี้เลยบีบจมูกแทน

"โอ้ย..ยุนโฮอ่ะ.. "

"ขอโทษนะครับ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของทั้งสองคน ทำเอายุนโฮแปลกใจหันหลังมาดู แต่กับอีกคน

ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน....

ก็ไม่เคยลืมเจ้าของเสียงนี้ได้เลย....

เจ้าของเสียงที่เข้ามาใหม่เคลื่อนตัวไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มร่างเล็กที่กำลังก้มหน้าหลบสายตา

"ขอเวลาสักครู่ ให้ผมคุยกับทงเฮได้รึเปล่าครับ? "

ยุนโฮกำลังจะอ้าปากตอบปฏิเสธเมื่อสังเกตท่าทีของคนตัวเล็ก ว่าอาจจะไม่พร้อมและไม่ต้องการอยากจะคุยแต่ก็โดนคนข้างตัวกระตุกชายเสื้อเอาไว้ก่อน

"เดี๋ยวผมมานะฮะ"เด็กหนุ่มพูดเพียงแค่นั้นพร้อมส่งยิ้มให้ ก่อนจะลุกเดินลับหายไปกับผู้มาใหม่อีกคน

"ทงเฮ.... "

"ทงเฮ..หันมาทางนี้หน่อยสิ"

คนตัวสูงเอื้อมมือไปหมายจะจับมือของคนที่ยืนหันหลังไม่ได้หันมามองเขาเลยสักนิดตั้งแต่เดินมา แต่ก็โดนสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

"มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะ...ฉัน..มีเรียนเช้า"

คำพูดห่างเหินถูกแทนที่เหมือนเดิมอีกครั้ง ทำเอาคนฟังปวดร้าวในอกจนแทบพูดไม่ออก

"ว่าไงล่ะฮะ? "เสียงเล็กย้ำถามเมื่อคนที่เรียกมา ยังคงไม่พูดอะไร

ตอนย้ายโรงเรียนมาก็อยู่ถึงไม่ถึงอาทิตย์...

แล้วจู่ๆก็หายตัวไป...

แต่นี่ก็กลับมาอีกครั้ง...

มาทำให้หวั่นไหวเท่านั้นเองใช่มั้ย?...

"สิ่งที่ฉันจะพูด ไม่ได้หวังให้ทงเฮเชื่อหรอกนะ แต่แค่อยากบอกว่าฉัน..ไม่เคยโกหก ไม่เคยหลอกลวง ฉันไม่เคยมีใคร คนที่ฉันรักมีแค่ทงเฮ สิ่งที่ฉันพูดไปคือความจริงทั้งหมด ไม่ว่าทงเฮจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม"

"ฉัน...มาบอกแค่นี้แล่ะ ขอโทษนะ...ฉันคงไม่ได้มารบกวนอีกแล้ว"

หมดแล้วสินะ...

ความรักของเรา...

ถึงนายจะไม่ได้รักฉันแล้ว...

แต่ไม่ว่ายังไง...

คนที่ฉันรัก...

ก็มีแค่นายตลอดมานะ...

ทงเฮ...

สิ้นเสียงฝีเท้าร่างสูงที่ห่างไกลออกไป ร่างเล็กที่ดูเหมือนไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของอีกคน กลับทรุดฮวบลง น้ำตาไหลอาบแก้มตั้งแต่ประโยคแรกที่อีกคนพูดแล้วล่ะ

แต่พอกันที...

เพราะความเชื่อใจ....

ทำร้ายเขามามากเกินพอแล้ว....

เขาจะไม่มีวันเชื่อใจใครอะไรง่ายๆอีกต่อไป...