Storythai

"นายไม่ได้พอใจอย่างที่พูดสักหน่อย..."

"อยากได้เขากลับมา ก็ต้องลงมือทำสิ...ไม่ใช่มานั่งหมดอาลัยตายอยากแบบนี้..."คิบอมพูดอย่างเหลืออด..


พูดมาได้ว่าพอใจที่เห็นคนรักตัวเองไปมีความสุขกับคนอื่น...

โกหกชัดๆ..

เรื่องแบบนั้นมีแต่ในนิยายน้ำเน่าเท่านั้นแล่ะ...

ชีวิตจริงความรู้สึกมันมีแต่คำว่า เจ็บ ต่างหากล่ะ...



"นะ..นาย..รู้เรื่องหรอ?"ยุนโฮถามอย่างแปลกใจ...

"เอ่อ...ผมเป็นคนเล่าให้คิบอมฟังเองน่ะฮะ...ตอนที่ปรับความเข้าใจกัน.."ทงเฮตอบขึ้นช้าๆพลางนึกถึงเหตุกาณ์ตอนที่ปรับความเข้าใจกับคนรัก...ทั้งบังคับทั้งขู่เข็ญให้เล่าเรื่องเขากับยุนโฮอย่างละเอียดแทบทุกวินาทีตั้งแต่รู้จักกับยุนโฮ...จนสุดท้ายก็เลยพลอยรู้เรื่องยุนโฮกับแจจุงเป็นของแถมไปด้วย..

"ถ้านายคิดแบบที่นายว่าล่ะก็...รอส่งตัวคนรักนายเข้าหอกับคนอื่นก็แล้วกัน"คิบอมพูดต่อเหมือนไม่ได้ยินคำถามจากยุนโฮ

"ก็เพราะว่านายเป็นฝ่ายทิ้งเขา...ถ้าอยากได้เขากลับมาก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาสิ...จะรอให้เขาเดินมาหานายเองรึไง?"

"ก็เพราะฉันทำไปแล้วไงล่ะ..หึ..แล้วยังไง?....เดินกุมมือกับอีกคนมาให้เห็นตำตาไม่พอ..แถมยังปฎิเสธฉันต่อหน้าเขาอีก...จะให้ฉันทำยังไง?"

"นายบ้าหรือโง่?! การที่จะเอาคนรักนายกลับมามันไม่ได้ง่ายเหมือนเวลานายเหยียบเท้าคนอื่นแล้วบอกขอโทษหรอกนะ...มันเจ็บกว่ากันหลายเท่านัก นายเองก็รู้ดีนี่...แล้วนายคิดว่าคนรักนายจะยอมยกโทษให้ง่ายๆอย่างนั้นหรอ?"คิบอมขึ้นเสียงอย่างสุดจะทน


ไอ้นี่มันเป็นประธานนักเรียนมาได้ยังไงวะ?

ถ้าเสียคนรักไปจริงๆ..

เขาจะไม่แปลกใจเลยว่าเพราะอะไร...


หลังจากคิบอมพูดจบก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก..ทงเฮขยับตัวอย่างอึดอัดท่ามกลางความเงียบที่แสนจะกดดัน..จนสุดท้ายคนตัวเล็กทนไม่ไหวเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น


"ยุนโฮฮะ...สิ่งที่ยุนโฮเห็นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดก็ได้...อย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายๆสิฮะ...ถ้าจนถึงที่สุดแล้ว..ไม่เป็นอย่างที่คิด...อย่างน้อยเราก็ได้ลงมือทำอย่างเต็มที่แล้ว ดีกว่ามานั่งเสียใจทีหลัง เพราะไม่ได้ทำอะไรเลยนะฮะ.."ทงเฮพูดอย่างให้กำลังใจ


เพียงแค่ยุนโฮพยายามอีกนิด...

แจจุงต้องกลับมาแน่นอน...

เพราะจนถึงตอนนี้..

เขามั่นใจ...

ว่าแจจุงก็ยังรักยุนโฮอยู่ไม่แพ้กัน..

............
.........................

ร้านไอติม


"ช็อคโกแลตซันเดย์เพิ่มวิปป์ครีมฮะ"เสียงหวานสั่งเมนูโปรดโดยไม่ต้องขอดูเมนูกับพนักงานเสิร์ฟอย่างคล่องแคล่วเป็นคนสุดท้ายก่อนที่พนักงานจะเดินออกจากโต๊ะไป ทำเอาคนที่นั่งตรงกันข้ามอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว

"โอ้โหแฮะ..เพิ่มวิปป์ครีมด้วย..นายนี่..ป่วยทีกินลืมอ้วนเลยนะ"

ป้าบ!!

"โอ้ยเจ็บนะ...ตีทำไมอ่ะ?"ซีวอนลูบแขนตนเองก่อนจะหันไปมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนพลางทำหน้าที่คิดว่าดูแล้วน่าสงสารที่สุดไปให้

"ก็ถ้าปากยังไม่เลิกหาเรื่องล่ะก็ จะโดนอย่างอื่นตีแทนแน่"

"หมายถึงปากน่ะหรอที่จะใช้ตีน่ะ?"

"คงงั้นมั้ง?"ชางมินพูดเสียงหวานจนหน้าขนลุกพลางส่งยิ้มสวยไปให้คนรักและ..

"โอ้ย!!!!!! ชางมินมันเจ็บนะ...เหยียบมาได้"ซีวอนร้องโวยขึ้นพลางขยับเท้าที่โดนเหยียบออกห่างจากรัศมีเท้าของคนรักทันที

"นี่ไงล่ะที่ว่าอย่างอื่น...ถ้ายังไม่เลิกอีกละก็ มันจะลอยเข้าไปในปากนายเดี๋ยวนี้ล่ะ"


"พวกนายนี่จะว่าสวีทก็ใช่อยู่นะ...เป็นแฟนกันประเภทไหนเนี่ย?"แจจุงหลุดถามพลางกลั้นยิ้มสุดความสามารถเมื่อเห็นสายตาของเพื่อนเขาที่มองมา

"ไม่ต้องพูดมากเลย ใครว่าฉันเป็นแฟนกับหมอนี่ล่ะ"

"อ่าวพูดแบบนี้ไม่รับผิดชอบกันเลยนะ...แล้วเรื่องเมื่อวานล่ะ?"

"เมื่อวาน?"แจจุงและมิกกี้ถามพร้อมกัน

"มะ...ไม่มีอะไรทั้งนั้นแล่ะ.."ชางมินตอบตะกุกตะกักก่อนจะหันมาทางซีวอนพลางทำสีหน้าที่บอกให้รู้ว่า ถ้าพูดถึงเรื่องเมื่อวานอีกล่ะก็...เตรียมตัวเกิดใหม่ได้เลย


แจจุงอมยิ้มจนปวดแก้มกับความน่ารักของเพื่อนทั้งสอง มีความสุขเหมือนกับเมื่อเช้าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับตน...

รอยยิ้มสวยของร่างบางนั้นทำเอาอีกคนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว..


ยิ้มได้แบบนี้...

แสดงว่าสบายใจขึ้นแล้วสินะ...


ขออย่าให้มีอะไรทำให้รอยยิ้มของนายหายไปเลยนะ..

รอยยิ้มของนาย..

เปรียบเสมือนกระจกสะท้อนรอยยิ้มของฉันอีกคน..

รู้ตัวบ้างรึเปล่า?..



"ขอโทษนะคะ.."พนักงานเสิร์ฟในร้านคนหนึ่งเอ่ยขัดจังหวะขึ้นก่อนจะวางถ้วยไอติมถ้วยยักษ์ที่ถืออยู่ในมือลงบนโต๊ะของเขาทั้งสี่

"มีคนฝากมาให้คนที่โต๊ะนี้น่ะค่ะ"

"เอ่อ...ขอบคุณฮะ"ชางมินเอ่ยขอบคุณกับพนักงานที่ยิ้มให้ก่อนจะเดินออกจากโต๊ะไป

"ของใครล่ะเนี่ย?"ชางมินเอ่ยพึมพำก่อนจะจ้องมองซุปเปอร์ช๊อกโกแลตซันเดย์ถ้วยปริศนาตรงหน้าอย่างงงงวยไม่ต่างจากอีกสามคน

"อ๊ะ...มีการ์ดด้วยนิ"ซีวอนบอกพลางดึงการ์ดเล็กๆที่ปักอยู่บนสุดของถ้วยไอติม




"...For you...My Forever HERO..."




"ฮีรง..ฮีโร่..อะไรเนี่ย? โต๊ะเรามีคนชื่อนี้ด้วยหรอ?"ซีวอนอ่านออกเสียงให้ฟังเสร็จก็เอ่ยถามเพื่อนทั้งสาม

"นายไปเป็นฮีโร่ให้สาวที่ไหนรึเปล่าวะ ยูชอน?"เมื่อไม่มีคนตอบ ซีวอนจึงพุ่งเป้าไปที่เพื่อนรักคนแรก

"ห๊ะ?..จะบ้ารึไง..ฉันจะเป็นไปฮีโร่ให้ใครได้ล่ะ?"มิกกี้เอ่ยตอบซีวอนงงๆ

"ก็นายป๊อปน้อยซะเมื่อไร...เป็นที่ชื่นชมของพวกรุ่นพี่รุ่นน้องตั้งเยอะแยะ...อ๊ะ..หรือว่าจะเป็นน้องแก้มยุ้ยคนนั้น..ไม่สิ..ฉันว่ารุ่นพี่สาวสวยที่ชื่อยูริที่สองวันก่อนทำงานกับนายรึเปล่า?..หรือว่า..."

"พอเลยไอ้บ้า แล้วมันเกี่ยวอะไรกับไอ้คำว่าฮีโร่ด้วยล่ะ..ฉันไม่ได้ไปช่วยชีวิตใครไว้สักหน่อย"


"ถ้วยนั่นไม่ใช่ของยูชอนหรอก"ชางมินพูดแทรกซีวอนกับมิกกี้ขึ้นก่อนจะค่อยๆหันหน้าไปทางแจจุงที่จ้องมองถ้วยไอติมตรงหน้าไม่วางตา

"แจ....."

"ฉันขอตัวก่อนนะ"ว่าแล้วร่างบางก็ลุกพรวดขึ้นและออกวิ่งไปทางประตูร้านทันที

"แจจุง!..เดี๋ยวสิ.."ชางมินทำท่าจะลุกตาม แต่ก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อมองเห็นหลังเพื่อนรักเลี้ยวหายไปทางมุมตึกของอีกฝั่ง

"เห้อ...ให้ตายสิ"เด็กหนุ่มสบถเบาๆก่อนจะสบตากับอีกสองคนที่เหลือที่ดูจะงงๆกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่น้อย โดยเฉพาะมิกกี้ที่แสดงสีหน้าทั้งเป็นห่วงและกังวลอย่างชัดเจน

"ถ้วยนั่น..."ชางมินเริ่มพูดขึ้นก่อนจะเว้นช่วงหายใจเล็กน้อยพลางมองไปที่มิกกี้และพูดต่อ

"เป็นของแจจุงนั่นแล่ะ..."


"ชื่อ Hero เป็นชื่อที่ยุนโฮเคยเรียกแจจุงน่ะ"


.
.
.

ร่างเล็กออกตัววิ่งอย่างรวดเร็วทันทีหลังจากก้าวเท้าออกจากประตูร้าน...เด็กหนุ่มวิ่งฝาฝูงชนที่แออัดตามถนนสายคับแคบด้วยความเร็วเต็มฝีเท้าก่อนจะค่อยๆผ่อนความเร็วลงและหยุดตรงสถานที่ที่หนึ่ง...

ตากลมโตทอดมองไปยังร้านเค้กประจำที่เคยมาบ่อยๆ...

แม่น้ำสายเดิมที่ไหลเอื่อยๆลับไปจนสุดตา...

และต้นไม้ต้นใหญ่ต้นเดิมที่ตั้งสง่าอยู่ข้างริมแม่น้ำไม่ไกลจากตัวเขาออกไป...

ทั้งๆที่ทุกอย่างมันกำลังจะดีขึ้น....

แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลับไปที่จุดเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง....

ความพยายามหนึ่งปีที่ผ่านมา...

มันไร้ค่าและไม่มีประโยชน์อะไรเลย....

ทำไม??

ทำแบบนี้อีกทำไม??

น้ำตาที่เคยเหือดหายไปอยู่ช่วงหนึ่ง...กลับเอ่อคลอดวงตาสวยอย่างห้ามไม่อยู่

เด็กหนุ่มค่อยๆก้าวเท้าไปยังใต้ต้นไม้ต้นใหญ่...ก่อนที่จะทรุดตัวลงอย่างไร้เรี่ยวแรง...ภาพในอดีตกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง....

.

.

.

สองปีก่อน...

"สองปีแล้วนะ"คนตัวสูงเอ่ยกับร่างเล็กด้านข้างที่นั่งเอาหัวพิมไหล่ของตนอยู่..

"อื้อ.... "ร่างบางเอ่ยตอบรับพลางเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนในฤดูหนาว....ตาดำขลับจับจ้องไปยังดวงดาวที่กำลังส่องแสงสว่างตัดกับท้องฟ้าที่มืดสนิท...