Deumbeui
First love #2
ActorS : YunhoXJaejoong
Writer By : DeumBeui
"กลับกันเถอะแจจุง"เสียงเพื่อนรักเรียกคนข้างตัวที่กำลังเหม่อมองไปข้างนอกทอดสายตามองบรรยากาศนอกหน้าต่างที่ตอนนี้ไร้หิมะปกคลุมแล้ว เพียงแต่อากาศยังเย็นอยู่
วันนี้เป็นอีกวันที่แจจุงต้องกลับบ้านกับชางมิน...
เขารู้สึกไปเองรึเปล่านะ? ว่าช่วงนี้มีเรื่องชวนให้โหวงใจยังไงก็ไม่รู้
หลายวันแล้วนะที่แทบไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกัน
"ชางมินวันนี้นายไม่มีนัดกับทีวีที่บ้านใช่มั้ย? "
"อือ ก็ไม่มีนะ นายจะไปไหนล่ะ? ไม่ไปกินไอติมนะ ฉันไม่ได้โรคจิตเหมือนนายกับยุนโฮที่ชอบกินไอติมกันในฤดูหนาวหรอกนะ"
"ก็ไม่ต้องกินก็ได้...แต่ฉันอยากกินนิ..นะๆๆๆๆ"
ที่ร้านไอศกรีม
"โอ๊ย...หยุดเดินทำไมล่ะ? "จู่ๆแจจุงก็หยุดเดินซะงั้นเมื่อก้าวพ้นบานประตูกระจกของร้านไอติมเข้ามาแล้ว ทำเอาจมูกชางมินชนเข้าที่หัวแจจุงเต็มๆ
ร่างบางไม่สนใจให้คำตอบเพื่อนรัก สายตากำลังจับจ้องไปที่คนคู่หนึ่ง เขาจะไม่สะดุดใจเลยถ้าหนึ่งในนั้นไม่ใช่คนรักของเขา...
คนตรงข้ามร่างสูง เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง จมูกโด่งนิดๆรับกับปากสีแดงได้รูปที่กำลังยิ้มแย้มพูดคุย มือหนึ่งถือช้อนกำลังตักไอศกรีมสตอร์เบอร์รี่ตรงหน้า
"อ้าว นั่นหมีขาวนี่น่า"ชางมินพูดพลางลูบส่วนหน้าของตนที่เมื่อกี๊กระแทกเข้ากับหัวของแจจุง
"มัวยืนทำไรล่ะ? ไปทักดีกว่า"
ว่าแล้วชางมินก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปอย่างไม่มีรอโดยที่แจจุงเอ่ยปากห้ามไม่ทัน
"ว่าไงยุนโฮ? "
ร่างสูงหันหน้ามาตามเสียงเรียกและน้ำหนักของมือที่วางบนไหล่ ก็ได้พบกับหนุ่มร่างโปร่งผิวสีน้ำผึ้งเพื่อนสนิทของคนรัก และแจจุงที่ยืนอยู่ออกห่างไปไม่ไกลเท่าไร
"อ้าว พวกนายมากินไอติมกันหรอ? "
"ก็เข้ามาร้านไอติมจะให้กินเต้าฮวยรึไง? แล้วนี่ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะ? "ยังไม่ทันไรชางมินก็ยิงคำถามใส่ไม่เลิก
ก่อนที่ยุนโฮจะได้ตอบอะไรออกไป ก็ยื่นหน้าไปข้างหลังก่อนจะกวักมือเรียกคนรัก
"แจจุงมานั่งด้วยกันสิ"
ร่างบางเก้ๆกังๆเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปหา ยุนโฮกระเถิบตัวเข้าไปชิดอีกด้าน เพื่อให้แจจุงนั่งลงข้างๆตัว ส่วนชางมินน่ะหรือ คนตรงข้ามเขากระเถิบที่ให้นั่งตั้งนานแล้ว แถมเจ้าตัวเองก็รีบนั่งและสั่งไอติมทันทีจนแจจุงแอบมองค้อนไม่ได้
ไหนบอกไม่กินไอติมในฤดูหนาวยังไงล่ะ?
"แนะนำก่อนนะ นี่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้า ที่ฉันบอกวันนั้นไง"ยุนโฮแนะนำอย่างยิ้มแย้ม
"สวัสดีครับ อี ทงเฮครับ"
เด็กหนุ่มคนนี้น่ารักไม่น้อยเลยทีเดียว ขนาดเมื่อกี๊แค่มองมาก็ว่าหน้าตาดีแล้ว ยิ่งเห็นใกล้ๆก็ยิ่งรู้ว่าคนๆนี้มีเสน่ห์ทั้งหน้าตา บุคลิก โดยเฉพาะรอยยิ้มที่ดึงดูดและกระชากใจผู้คนนั่นด้วย
"ผม คิม แจจุงครับ"
"เรา ชางมินนะ"
"รีบแนะนำตัวเชียวนะ"ร่างสูงกัดเข้าให้พลางกวักมือเรียกพนักงานเพื่อสั่งไอศกรีมให้คนรัก
"จะทำไม? นายนั่นแล่ะวันนี้ต้องเลี้ยงฉันเลยนะ เพราะนายไม่มารับแจจุง ฉันเลยต้องมากินไอติมเป็นเพื่อนมันเนี่ย"พูดราวเสียกับว่าการมากินครั้งนี้โดนบังคับอย่างแสนสาหัส ทั้งๆที่ชวนแค่ไม่กี่ประโยคก็ยินยอมมากินแล้วด้วยซ้ำ
"ไม่ค่อยเลยนะ..เอ่อ..แจจุงโทษทีนะ ไม่คิดว่างานจะเสร็จเร็ว พอดีได้ทงเฮนี่แล่ะมาช่วยก็เลยเสร็จเร็วน่ะ ก็เลยพาเขามาเลี้ยงไอติมเป็นการตอบแทนน่ะ..เห็นแบบนี้แต่เก่งเอาเรื่องนะ ช่วยงานสภาได้เยอะเลย กะว่าคงจะเอาเข้าสภาแล้วเนี่ย"
แจจุงไม่พูดอะไรเพียงแต่ส่งยิ้มให้ทงเฮเล็กน้อยก่อนจะหันมาพูดกับคนรัก
"อืม ไม่เป็นไรหรอก"
ไม่นานหลังจากนั้นไอศกรีมของชางมินและแจจุงก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ
แจจุงกำลังจะหยิบเชอร์รี่ออกตามความเคยชิน แต่ก็โดนเสียงหนึ่งหยุดเอาไว้ก่อน
"อ๊ะ...แจจุงไม่กินหรอครับ? "เด็กหนุ่มถามขึ้น
"อะ..อือ...ทงเฮจะกินหรอ? "ถามพลางจะยื่นให้ แต่ก็โดนมือใหญ่ของใครบางคนคว้าไปและงับเข้าปากเรียบร้อย
"อ๊ะ...ยุนโฮอ่ะ!!..ผมขอก่อนนะ"ทงเฮหน้าหงิกทันทีเมื่อโดนแย่งไปต่อหน้าต่อตา
"ช่วยไม่ได้ ชักช้าเองเนอะ แจจุง"พูดพลางยักคิ้วไปทางทงเฮอย่างสะใจ
"รู้งี้ไม่น่าสอนให้กินเลย เมื่อกี๊ก็แย่งไอติมไปกินยังไม่พอรึไง ยังจะแย่งเชอร์รี่อีก"เด็กหนุ่มคนเดิมหน้าเง้าเข้าไปอีก ตกลงนี่พามาเลี้ยง หรือพามาแย่งกินกันแน่?
แจจุงไม่พูดอะไร เหลือบมองหน้าคนรักเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงทำเป็นสนใจกับถ้วยไอติมตรงหน้าของตน ปล่อยให้สองคนนั้นเถียงๆกันเอง
คนนี้เองน่ะหรอ?...
ที่สอนนายกินไอศกรีมสตอเบอร์รี่....
สอนให้นายกินเชอร์รี่ที่ปกตินายออกจะเกลียด....
ชางมินที่กินไอติมโดยมือหนึ่งถือช้อนคาอยู่ในปาก มองไปที่เพื่อนรักของตัวเองสลับกับยุนโฮ พลางใช้ความคิดเงียบๆ
"โอ้ยลมเย็นจัง"ทงเฮพูดออกมาพลางกระชับเสื้อหนาว เมื่อทุกคนกินไอติมเสร็จและมายืนที่นอกร้านแล้ว
"แจจุง...เอ่อ..วันนี้กลับกับชางมินนะ คือว่ามันดึกแล้ว แต่ทงเฮเขาเพิ่งมาอยู่เกาหลีไม่นาน ยังไม่ค่อยคุ้นเส้นทางเท่าไร ฉันจะไปส่งเขาน่ะ"ยุนโฮเอ่ยขึ้นเบาๆกับคนรัก
"อืม..ได้สิ..ยุนโฮก็รีบกลับบ้านนะ"แจจุงตอบรับพลางส่งยิ้มให้ ก่อนมองยุนโฮเดินไปกับทงเฮซึ่งหันมาโบกมือลา และแยกกันไป
"ไม่กลับกับเพื่อนหรอ? "ทงเฮหันหน้ามาถามหลังจากที่แยกกันมาแล้ว
"ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาไม่หลงทางหรอกน่า ห่วงตัวเองดีกว่า ขืนฉันไม่ไปส่ง เดี๋ยวได้หลงเหมือนเมื่อวานแน่"ยุนโฮพูดจี้ใจดำ
ทงเฮหน้าหน้ามาค้อนใส่ ก่อนจะหันไปทางเดิมและเปลี่ยนเรื่องคุย
"อากาศวันนี้เย็นจังเนอะ"พูดพลางกุมมือเข้าด้วยกันป้องไว้ที่ปาก
ยุนโฮหันมามอง อมยิ้มเล็กน้อย ถึงทงเฮจะอยู่ชั้นเดียวกับเขา แต่ก็ตัวเล็กกว่าเยอะมาก จึงไม่แปลกที่จะ รู้สึกหนาวง่ายมากกว่า ร่างสูงหยุดเดิน ก่อนจะถอดผ้าพันคอไปพันไว้ที่คอของเด็กหนุ่มแทน
"วันหลังก็ใส่ให้มันหนากว่านิ้สิ ตัวก็เล็กแบบนี้จะเอาที่ไหนไปสู้กับลมหนาวล่ะ? "
"อะไรเล่า? เห็นแบบนี้แต่แข็งแรงนะจะบอกให้"
และทั้งคู่ก็หยอกล้อ ถกเถียงกันไปตามทาง...
ยิ้มบ้างหัวเราะบ้าง..อย่างมีความสุข
แต่ยุนโฮจะรู้มั้ยว่า?...อีกคนหนี่งที่สำคัญ
เขารู้สึกยังไง...
ใช่แจจุงอาจจะไม่ได้หลงทางเพราะถนน....
แต่กำลังหลงทางในใจของนายต่างหาก..ยุนโฮ....
ทางออกอยู่ไหนช่วยบอกฉันทีได้มั้ย?....
"ไปนะ กลับบ้านดีๆล่ะ"ชางมินพูดขึ้นเมื่อถึงทางแยกระหว่างบ้านเขากับแจจุง
"อื้อ"แจจุงยิ้มเพียงนิด ก่อนจะหันหลังเดินต่อไปโดยมีสายตาชางมินมองอย่างเป็นห่วง
เมื่อถึงบ้าน ร่างเล็กทิ้งตัวลงกับเตียง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมามอง
ร่างบางรอ ปกติแล้วถ้ายุนโฮถึงบ้านจะโทรมาทุกครั้ง
แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีสายเข้าซักสายเดียว
จะรอทำไมให้ปวดใจล่ะ?..ไม่ใช่วันนี้วันแรกซะหน่อยที่ไม่ได้โทรมา...
นายจะรออะไรอีก?....
แจจุงแค่นยิ้มให้กับตัวเอง
นอกจากเขาจะสอนให้นายเปลี่ยนนิสัยการกินแล้ว...
เขายังเปลี่ยนใจของนายไปด้วยใช่รึเปล่า?...
ระหว่างเรายังเหมือนเดิมใช่มั้ย?...
ช่วยบอกฉันที...
2BC